Monday, 23 September 2013

Resident Evil 5 Gold Edition - Review (XBOX 360)





H υπόθεση του παιχνιδιού τοποθετείται 5 χρόνια μετά τα γεγονότα του Resident Evil 4. O Chrys Redfield επιστρέφει για 2η φορά σαν πρωταγωνιστής στη σειρά μετά το Resident Evil και το Resident Evil Code Veronica. Αυτή τη φορά το πρώην μέλος των STARS (Special Tactics And Rescue Service) πάει στην Αφρική σαν μέλος της Bioterrorism Security Assessment Alliance (BSAA) για να αποτρέψει την πώληση ένος βιοχημικού όπλου στην μαύρη αγορά. Γρήγορα ωστόσο ανακαλύπτουν αυτός και η Sheva η ντόπια σύμμαχος του πως ο υιός έχει εξαπλωθεί ήδη στους ντόπιους και ο Chrys σοκάρεται ακόμα περισσότερο όταν μαθαίνει πως η Jill ίσως είναι ζωντανή και πλέον αφού βρίσκουν σκοτωμένη την ομάδα που θα τους περίμενε για να βρουν το βιοχημικό όπλο αρχίζει το γλέντι με τις σφαίρες. Τι νέο έχει να προσφέρει η Gold έκδοση θα μου πείτε τώρα ως προς το σενάριο? Περιέχει 2 extra mini story modes τα οποία καλύπτουν τα 2 σεναριακά κενά που είχε το παιχνίδι. Το 1 εξελίσεται κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού και το άλλο πριν από αυτό στο οποίο μαθαίνουμε λεπτομερώς πως εξαφανίστηκε η Jill.
Σε γενικά πλαίσια λοιπόν το παιχνίδι δεν παίρνει δάφνες σεναριακής πρωτοτυπίας αφού κάνει μία από τα ίδια με τα προηγούμενα παιχνίδια αλλά ΟΚ πλέον τουλάχιστον με τα 2 addons δεν υπάρχουν πια τρύπες στο σενάριο και αυτό είναι θετικό.

To gameplay είναι πανομοιότυπο με το gameplay του 4 με την ουσιαστική διαφορά πως πλέον δεν είναι καθόλου τρομαχτικό και κυρίως είναι action και λιγότερο survival. Αγχωτικό ώρες ώρες ναι, ειδικά στα boss fights. Αυτό που πραγματικά κλέβει την παράσταση στο παιχνίδι είναι η Sheva που σε συντροφεύει στην περιπέτεια σας και σκοτώνει ζόμπι, σας βοηθάει να ανοίγετε πόρτες που δεν ανοίγουν από ένα άτομο, σας γιατρεύει όταν χρειαστεί, μοιράζετε όπλα με εσάς κτλπ. Γενικώς έχει γίνει εξαιρετική δουλειά στην τεχνική της νοημοσύνη και σπάνια θα εκνευριστείτε με τις αποφάσεις της. Το πρωτοποριακό επίσης στο παιχνίδι είναι πως μπορείτε να παίξετε co-op το παιχνίδι online με φίλους ή ακόμα και άγνωστους κάτι που εκτοξεύει την διασκέδαση στα ύψη. Εννοείται και offline με split screen μπορείτε να παίξετε. Οσό καιρό έπαιζα το παιχνίδι σκεφτόμουν πόσο πώρωση θα ήταν να ξαναέβγαζαν την τριλογία με co-op και τέτοιο gameplay και γραφικά. Θα ήταν τρομερό πιστεύω.
Σχετικά τώρα με τα extra της gold έκδοσης το Desperate Escape εστιάζει στην καταιγιστική δράση ενώ το Lost in Nightmares θα σας θυμίσει πάρα πολύ τα παλιά καλά resident evil με ποιο survival στυλ.
Αλλά εξτρα που περιέχονται είναι τα Versus όπου είναι αυτό που φαντάζεστε pvp, το mercenaries reunion που είναι ανανεωμένη έκδοση του mode που ξεκλειδώνετε στον τερματισμό, έξτρα στολές για τους Chrys & Sheva και τέλος και φιγούρες που μπορείτε να ξεκλειδώσετε.

Tα γραφικά θα έλεγα πως είναι αριστούργημα. Οι χαρακτήρες, τα τέρατα και τα τοπία είναι άψογα σχεδιασμένα και πλήρως ρεαλιστικά.

Oσόν αφορά τον ήχο έχουμε αψογά ηχητικά εφέ και φοβερό voice acting. Η μουσική ωστόσο δεν πλησιάζει ούτε κατά διάνοια την ποιότητα των παλιότερων τίτλων

Ο χειρισμός είναι πανομοιότυπος με του 4. Με τη διαφορά πως δίνεις εντολές με το Β στον σύμμαχο σου. Ακόμα και αν δεν έχετε παίξει το Resident Evil 4 δεν θα σας πάρει καιρό να τον συνηθήσετε καθώς τα περισσότερα action παιχνίδια που βγήκαν μετά από αυτό ακολούθησαν τον ίδιο τρόπο παιξίματος με την κάμερα τρίτου προσώπου (πίσω από τον χαρακτήρα).

Παίζοντας το παιχνίδι μαζί με έναν φίλο μου (Just Reaper) co-op μας πήρε 13 ώρες gameplay στο normal mode και σκοπεύουμε να το παίξουμε και στο veteran για το achievement και επειδή έχουμε ακόμα πολλά να ξεκλειδώσουμε από όπλα και φορεσιές για τους ήρωες. Τα expansions της gold edition επίσης τα Lost in Nightmares και Desperate Escape προσθέτουν άλλες 3 ώρες συνολικά διασκέδασης. Χώρια τα mode Vs και Mersenaries που απλά δεν έχουν ημερομηνία λήξης. Μια φορά αν μπείτε online και δείτε πόσος κόσμος τα παίζει ακόμα είναι αρκετό για να καταλάβειτε τι γίνεται. Σε γενικά πλαίσια αν δεν είχατε τη τύχη να παίξετε το Resident Evil 5 τώρα είναι η ευκαιρία σας. Αξίζει και με το παραπάνω να πάρετε αυτή την έκδοση. Αν και δεν είναι με τίποτα το καλύτερο της σειράς και ξεφεύγει πολύ από το όρο survival είναι από τα πιο διασκεδαστικά παιχνίδια που μπορείς να παίξεις με κάποιον φίλο σου ή ακόμα και μόνος σου. Αρπάξτε το χωρίς δεύτερη σκέψη. Για όσους έχουν το Resident Evil 5 ήδη προτείνω να κατεβάσετε τα Lost in Nightmares και Desperate Escape. Η Capcom πιστεύω πάντως πως πλέον πρέπει να βρει μια ισορροπία μεταξύ τρόμου και δράσης. Σε αυτό την έχασε. Αλλά δεν μας χαλάει με τόση διασκέδαση που μας προσέφερε ο τίτλος. Γενικός βαθμός 9/10






Tuesday, 17 September 2013

Metal Gear Acid 2 - Review (PSP)






H ιστορία του παιχνιδιού έχει να κάνει με μια αποστολή που αναλαμβάνει ο Snake να ερευνήσει τα εργαστήρια μιας εταιρείας που λέγεται ότι κάνει πειράματα σε παιδιά σε ένα νησί της βόρειας Αμερικής. Την αποστολή ο Snake την κάνει για να καθαρίσει το όνομα του αφού πιάστηκε από το FBI μαζί με άλλους να πετάει παράνομα σε ένα αεροσκάφος. Στην πορεία του παιχνιδιού ενώ συνεργάζεται με έναν από τους πράκτορες του FBI για την αποστολή έρχεται ένας στρατηγός από το υπουργείο Εθνικής Αμυνας της Αμερικής και τα πράγματα περιπλέκονται ακόμα περισσότερο όταν ένας χάκερ βοηθά κρυφά τον Snake. Στο τέλος ειδικά του παιχνιδιού έμεινα με ανοιχτό το στόμα από τις απίστευτες ανατροπές που έγιναν στην υπόθεση.





To παιχνίδι ακολουθεί το ίδιο gameplay με το πρώτο παιχνίδι της σειράς, ωστόσο είναι πλέον ακόμη καλύτερο με την προσθήκη πολύ περισσότερων καρτών που δίνουν ακόμη μεγαλύτερη ποικιλία στην στατηγική που θα ακολουθήσετε. Τα boss fights επίσης είναι περισσότερα, υπάρχουν διαφόρων ειδών στρατιώτες να αντιμετωπίσετε με διαφορετικά όπλα όπως π.χ. αυτοί με τα φλογοβόλα και αρκετά ρομπότ. Η ευχαριστή έκπληξη του παιχνιδιού είναι η προσθήκη του Arena Mode όπου αντιμετωπίζετε εσείς και η Venus (θα μάθετε στη πορεία του παιχνιδιού ποια είναι αυτή) σε μάχες 2 vs 2 bosses από τα 3 MGS π.χ. Liquid Snake, The Boss κτπλ.
Οσοί έχετε παίξει την τριλογία θα πωρωθείτε άσχημα με λίγα λόγια. Το κορυφαίο της υπόθεσης είναι πως ότι μάχες κερδίζεις στην arena τις σώνεις στο ίδιο save που έχεις από το παιχνίδι και έτσι αυξάνεις τους πόντους σου και μπορείς να αγοράσεις περισσότερες κάρτες ή να αναβαθμίσεις αυτές που ήδη έχεις. Προσωπικά με βοήθησε να ξεκολλήσω από boss fight αυτό.





Tα γραφικά βελτιώθηκαν πολύ σε σχέση με το πρώτο παιχνίδι αφού πλέον είναι cel-shaded.





Oσόν αφορά τον ήχο ισχύει ότι είχα πει και στο πρώτο παιχνίδι. Ολά καλά και όλα ωραία με τη μουσική και τα ηχητικά εφέ αλλά voice acting πάλι δεν έχουμε. Κρίμα...

Ο χειρισμός πάλι ειδικά για όσους έχουν παίξει το πρώτο παιχνίδι δεν θα έχουν κανένα πρόβλημα. Αλλά ούτε και οι νέοι παίχτες καθώς στις πρώτες πίστες υπάρχουν tuturials.






Aπό θέμα διάρκειας μου πήρε 19 ώρες για να τερματήσω το παιχνίδι. Kαι σε αυτό όπως και στο πρώτο παιχνίδι ξεκλειδώθηκε New Game Plus όπου κρατάς τις κάρτες που είχες, παίρνεις 2 κάρτες δώρο και στην πορεία του παιχνιδιού ξεκλειδώνονται νέα card packs. Η υπάρξη της arena κιόλας που ανέφερα και νωρίτερα είναι αρκετή για να παίζεις το παιχνίδι στο αιώνα τον άπαντα.
Σαν γενική βαθμολογία του δίνω ένα 9/10. Κατά τη γνώμη μου είναι ένα παιχνίδι που δεν πρέπει να λείπει από τη συλλογή κανενός φαν της σειράς. Πραγματικό διαμάντι. Παίξτε το οπωσδήποτε!
Kαιρός να παίξω το Peace Walker πιστεύω. Αρκετά το καθυστέρησα!

Friday, 13 September 2013

Dead Rising 2


Η ζωή δεν έχει φερθεί και πολύ καλά τον τελευταίο καιρό στον πρώην πρωταθλητή του motocross Chuck Greene. Στο ζομπι outbreak του Las Vegas , έχασε την γυναίκα του, αφού πρώτα πρόλαβε να ρίξει μια δαγκωνιά στην κόρη του , μολύνοντας την με τον ιο των Ζόμπι. Πλέον λοιπόν, η ζωή του Chuck , είναι ένας καθημερινός αγώνας για την απόκτηση του Ζόμπρεξ, του αντίδοτου που πρέπει να παίρνει η κόρη του κάθε 24 ώρες για να μην μετατραπεί σε ζόμπι.




Βρίσκουμε τον Chuck στην Fortune city, να αγωνίζεται στο τηλεπαιχνίδι Terror is Reality, όπου οι αγωνιζόμενοι σκοτώνουν ζόμπια για χρήματα και φήμη. Ο Chuck παίρνει μέρος, ώστε με το χρηματικό έπαθλο να αγοράσει για την κόρη του Ζόμπρεξ. Όμως μαζί με εμάς, στην Forune City τον βρίσκει και για άλλη μια φορά η κακοτυχία . Κάποιος ελευθερώνει τα ζόμπια που κρατάγαν για το τηλεπαιχνίδι και μέσα σε λίγα λεπτά η πόλη κατακλύζεται από ζόμπι, τα οποία δαγκώνουν και πετσοκόβουν ότι βρουν μπροστά τους, είτε σκοτώνοντας τους είτε μετατρέποντας και αυτούς σε ζόμπι. Ο Chuck και η κόρη του καταφέρνουν να κλειστούν μέσα σε ένα safe House , μαζί με ελάχιστους άλλους survivors, όπουί πληροφορούνται από τον μοναδικό σεκιουριτά που επιβίωσε του outbreak, ότι σε 3 μέρες θα έρθει ο στρατός για να τους ελευθερώσουν. Φυσικά η γκαντεμιά δεν τελειώνει εδώ. Το ζόμπρεξ έχει τελειώσει και αυτός ο κάποιος που ελευθέρωσε τα ζόμπια, σύμφωνα με την κάμερα μιας δημοσιογράφου , είναι ο ίδιος ο Chuck. Έτσι έχει μόνο 3 μέρες για να βρει ζόμπρεξ, να μπορέσει να ανακαλύψει ποιος τον παγίδεψε, και να καθαρίσει το όνομά του, ώστε να μην συλληφθεί από τον στρατό.


Πως λοιπόν θα το κάνει αυτό; Προφανώς όχι καθισμένος στο Safe house, αλλά εφοδεύοντας στην πόλη με όπλο….. ότι βρει στο διάβα του. Το εμπορικό κέντρο είναι αρκετά μεγάλο με μαγαζιά και καζίνο, όπου μπορείς να πιάσεις και να χρησιμοποιήσεις οτιδήποτε. Και όταν λέμε οτιδήποτε το εννοούμε με όλη την σημασία της λέξης. Ρόπαλα, ακόντια, μαχαίρια, πιάτα , παγκάκια , καρέκλες. Όλα θα καταλήξουν στο κεφάλι των ζόμπι που θα κάνουν το λάθος να προσπαθήσουν να σας σταματήσουν. Αλλά το οπλοστάσιο σας δεν σταματάει εδώ. Σκοτώνοντας ζόμπια, μαζεύετε σιγά σιγά xp και κάνετε level up, κερδίζοντας εκτός από περισσότερη ενέργεια και inventory slots, combo cards. Αυτές σας δείχνουν τι υλικά χρειάζεστε ώστε να τα ενώσετε και να φτιάξετε super οπλα. Απλό παράδειγμα ένα ρόπαλο του Baseball και ένα κουτί καρφιά μας κάνουν ένα ρόπαλο του Baseball με καρφιά. Λογικό; Πάμε στα σύνθετα. Παχνίδι ελικοπτεράκι και μεγάλο μαχαίρι μας κάνει ένα ελικοπτεράκι που πετάει και θερίζει ότι ζόμπι βρεθεί στον έλικά του. Όμως, δεν τελειώσαμε ακόμα!!!! Ο chuck παίρνωντας Level, μετατρέπεται σε Chuck Noris και αρχίζει τα ζόμπια στα μπουνίδια, κλοτσίδια και βουτιές αλλά Smack down. Όλα αυτά σε συνδυασμό με ότι τα ζόμπια είναι…. ζόμπια και όχι νευτοκόλικα πλάσματα που τρέχουν σαν δαιμονισμένα,, κάνουν το gameplay εξαιρετικά διασκεδαστικό. Μέχρι να επεξεργαστούν ότι πρέπει να σας επιτεθούν, και να κουνηθούν, εσείς έχετε σκοτώσει μυριάδες.




Η δεύτερη εξαιρετική πτυχή του παιχνιδιού , είναι τα ξεκαρδιστικά Quest. Βλέπετε, εκτός από το να βρείτε ζομπρεξ για την κόρη σας και να καθαρίσετε το όνομά σας, προσπαθείτε να σώσετε και όσους περισσότερους Survivors μπορειτε, φέρνοντάς τους στο Safe House. Μόνο που… κάποιες φορές αισθάνεστε ότι δεν θέλουν και τόσο να σωθούν. Εκτός από την γιαγιά που περπατάει πιο αργά και από τα ζόμπι, θα συναντήσετε και άλλους “τρομέρους” χαρακτήρες, όπως η τύπισσα με τα εσώρουχα, που κλειδώθηκε έξω από το δωμάτιό της και αρνείται πεισματικά να σας ακολουθήσει στο safe house, αν δεν φορέσετε και εσείς εσώρουχα, γιατι ντρέπεται , και δεν την πάρετε στους ώμους σας, γιατί το πάτωμα είναι πολύ κρύο. Και οι μουρλοί δεν σταματάνε εδώ. Κάποια από τα Side Quests, όπου σας λένε ότι πιθανόν υπάρχει σε κάποιο μέρος survivor , αποδεικνύεται ότι τελικά πρόκυται για κάποιον ψυχοπαθή , και η συνάντηση καταλήγει σε μάχη. Για τους ψυχοπαθείς δεν θα πω τίποτα για να μην σας χαλάσω την έκπληξη. Ανταμώνοντας τους εγώ πάντως , πολλές φορές βρέθηκα να κάνω Facepalm.


Δυστυχώς όμως όσο ξεκαρδιστικό είναι να τους κοιτάς, τόσο σπαστικό είναι να τους πολεμάς. Το παιχνίδι είναι πολύ καλό στο να θερίζεις ζομπια με ένα - δυο χτυπήματα. Κάπου το χάνει όμως όταν πρόκειται για Boss με ενέργεια, κάνοντάς τες τις χειρότερες μάχες που έχω δει τα τελευταία χρόνια. Πολλές φορές για να σκοτώσω κάποιον ψυχοπαθή ανέτρεξα στο Youtube που τα ξέρει όλα, αλλά ακόμα και αυτό , κάποιους τους σκότωνε εκμεταλλευόμενο κάποιο glitch του παιχνιδιού. Επίσης διέφυγε τελείως στους δημιουργούς του , να βάλουν την επιλογή continue , εκτός από load , όταν σε σκότωνε κάποιο boss, αναγκάζοντάς σε πολλές φορές να διανύσεις αποστάσεις 5 λεπτών , μέχρι να φτάσεις στο boss , για μια τσόντα 20 δευτερολέπτων. Μέχρι τέλος πάντων να μάθεις πως αντιμετωπίζεται σωστά το boss, ώστε να γίνει μια χρονοβόρα μάχη.



Για άλλη μια φορά δυστηχώς , ο χρόνος δεν είναι κάτι που έχετε σε αυτό το παιχνίδι. Τα side και main quests , εχουν ορισμένο χρόνο για να ολοκληρωθούν, ο οποίος αν περάσει αποτυγχάνουν αυτομάτως. Αυτό είναι δίκοπο μαχαίρι, γιατί από την μία δίνει μία ταύτιση με τον χαρακτήρα, αφού και αυτόν τον πιέζει ο χρόνος και πρέπει να προσεκτική επιλογή των side quest που θα προσπαθήσετε να ολοκήρώσετε. Από την άλλη όμως κάποια πράγματα δεν τα έχουν σκεφτεί καλά με τον χρόνο, ο οποίος μετράει ακόμα και όταν πολεμάτε κάποιο boss. Κάτι που όπως αναφέραμε παρά πάνω, πρόκειται συνήθως για μια χρονοβόρα διαδικασία. Κατά αυτόν τον τρόπο, μου έτυχε ενώ ξεκίνησα boss fight με αρκετό χρόνο στην διάθεσή μου, να βάλω την ουρά στα σκέλια και να τρεξω πίσω στο Safe house , για να δώσω ζόμπρεξ στην κόρη μου, επειδή τέλειωνε ο χρόνος. Κάτι που τελικά δεν με χάλασε, αφού όταν γύρισα αντίκρησα τον ψυχοπαθή να πηδάει την όμηρο του…. Αυτό που με χάλασε όμως ήταν το δεύτερο πάθημα με τον χρόνο, όπου το main quest έλεγε να συναντήσω κάποιον στις 11. Πήγα λοιπόν εγώ στις 10 : 57 για να μην τον στήσω κιόλας, και τελικά επρόκειτο για Boss fight. Το “έξυπνο” παιχνίδι όμως, έκανε αυτόματα fail το quest στις 11, ενώ εγώ ήμουν ήδη στο ραντεβού και πάλευα με το boss, με αποτέλεσμα να μην προλαβαίνω να τελειώσω ποτέ την μάχη. Κάτι που με ανάγκασε να κάνω load σε προηγούμενο save, και να ξανασκοτώσω έναν ψυχοπαθή, φέρνοντας με και εμένα στα όρια της ψυχοπάθειας


Τα δεινά του χρόνου δεν σταματάνε εδώ όμως. Αν θέλετε να ασχοληθείτε και με side quests, ο χρόνος είναι τόσο περιορισμένος που καταλήγετε να μην ασχοληθείτε σχεδόν καθόλου με το εμπορικό κέντρο. Κάτι που είναι μεγάλη απώλεια, μιας και από τα μαγαζιά εκτός από όπλα, μπορείτε να πάρετε και ρούχα, φορώντας σχεδόν οτιδήποτε. Μέχρι και γυναικεία. Και όχι, δεν υπάρχει free roam mode, ώστε να το εξερευνήσετε με την ησυχία σας. Ο μόνος τρόπος είναι να αφήσετε όλα τα quest να γίνουν faill, και εσείς να κάνετε τα “ψώνια” σας, αγνοώντας τις επίμονες κλήσεις από το safe house. Όμως ακόμα και έτσι, ο χρονικός περιορισμός των 3 ημερών συνεχίζει να υφίσταται.




Στο Multiplayer υπάρχουν δύο modes.

Το πρώτο είναι το Terror in Reality, όπου σαν το τηλεπαιχνίδι συναγωνίζεστε με αντίπαλους παίκτες , σε διάφορα αγωνίσματα που περιλαμβάνουν την ευγενή τέχνη του πετσοκώματος ζομπίων, κερδίζοντας χρήματα, τα οποία μπορείτε να χρησιμοποιήσετε μέσα στο παιχνίδι.

Το δεύτερο mode, είναι το co op, όπου ενώνετε τις δυνάμεις με έναν φίλο σας, και προσπαθείτε να βγάλετε τον chuck από την δυσμενή του θέση. Δυστυχώς όμως ο δεύτερος παίκτης που έχει κληθεί να βοηθήσει, το μόνο που κερδίζει είναι xp από σκότωμα ζόμπι. Ούτε λεφτά κερδίζει, αλλά ούτε και τις αποστολές ολοκληρώνει, κάνοντας τον ουσιαστικά τίποτα παραπάνω από το δίδιμο sidekick του Chuck, μιας και παίρνει και την μορφή του. ( Ευτυχώς αφήνει να φοράς τα ρούχα που είχες και δεν είναι καρμπόν οι δύο Chuck )



Τελικά

Πρόκειται για ένα πολύ αστείο και διασκεδαστικό παιχνιδάκι, ειδικά για όποιον γουστάρει κάφρικα Quest, το οποίο όμως θα ήθελε λίγη δουλίτσα περισσότερο στο θέμα του χρόνου και την έλλειψη του Free Roam mode, και πολύ περισσότερη στο θέμα των Bosses , τα οποία στην κυριολεξία με έκαναν να δυσκολευτώ να κοιμηθώ κάποιες μέρες από τα νεύρα μου.

Βαθμός. 7







J.Lynx

Thursday, 5 September 2013

The Bureau: X-COM Declassified Review


 





The Bureau: X-COM Declassified Review







Όσοι από εσάς μας διαβάζετε από την αρχή θα ξέρετε , και όσοι από εσάς δεν το ξέρετε το μαθαίνετε τώρα, ότι απλά ΛΑΤΡΕΥΩ το X-com : Enemy Unknown. Στο review που έγραψα περίπου 1 χρόνο πριν το αποκάλεσα ως ένα από πιο διασκεδαστικά Strategy παιχνίδια που είχα παίξει εδώ και πολύ καιρό, κάτι που ισχύει ακόμη και σήμερα. Εκείνο το παιχνίδι όμως δεν ήταν προγραμματισμένο να είναι το πρώτο της επανεκκίνησης της θρυλικής σειράς X-Com. Την τιμή αυτή θα τη λάμβανε ένα First Person Shooter , με το ίδιο όνομα , κάτι που προκάλεσε σοβαρές αντιδράσεις από τους οπαδούς της σειράς (για την ακρίβεια κοντέψαμε να αρχίσουμε τον 3ο παγκόσμιο) Και για να αποφύγουν τις ορδές από δυσαρεστημένους φανς οι developers αποφάσισαν να καθυστερήσουν την έκδοση του shooter τους και να μας κάνουν τη χάρη, να μας δώσουν το strategy game που θέλαμε. Μετά από χρόνια καθυστερήσεων  και ,πλέον, με τη μορφή ενός Third Person Shooter το εν λόγω παιχνίδι βγήκε στην κυκλοφορία με τον τίτλο The Bureau: Xcom Declassified. Θα μπορούσε λοιπών αυτό το παιχνίδι να βουλώσει όλους τους οπαδούς της σειράς και να μας αποδείξει ότι οι εταιρείες ξέρουν τι κάνουν; Θα μπορούσε να μας αναγκάσει να πέσουμε στα γόνατα και να ζητήσουμε συγγνώμη που αντιδράσαμε; … Με μία λέξη όχι…


Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή όμως: Η ιστορία του παιχνιδιού εκτυλίσσεται το έτος 1962 , κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου. Ο πρόεδρος Κένεντι έχει εγκρίνει την ίδρυση του Bureau of Operations and Command ή αλλιώς X-COM το οποίο ως σκοπό έχει την διοίκηση του Αμερικανικού στρατού σε μια περίπτωση σοβιετικής εισβολής. Αυτοί που εισέβαλαν όμως δεν ήταν τελικά οι σοβιετικοί αλλά … εξωγήινοι και αναγκάζει το X-COM να αναλάβει δράση, πριν ακόμη ολοκληρωθεί πλήρως, για τη σωτηρία της ανθρωπότητας . Ο παίκτης αναλαμβάνει το ρόλο του William Carter, ενός ειδικού πράκτορα της CIA ο οποίος άθελά (;) του βρίσκεται στη μέση της αρχικής μάχης, στρατολογείται και γίνεται ένας από τους κύριους πράκτορες. Ένα από τα λίγα καλά τα οποία μπορώ να πω για το παιχνίδι είναι ότι , παρότι επιστημονικής φαντασίας, πετυχαίνει να κάνει τον παίχτη να νομίζει ότι βρίσκεται όντως στη δεκαετία του 60. Από τα ρούχα, τα κουρέματα, τα αυτοκίνητα μέχρι τους τεράστιους υπολογιστές που γεμίζουν ένα ολόκληρο δωμάτιο. όλα θυμίζουν 60 (Αν είχε και λίγη περισσότερη 60s μουσική όλα θα ήταν υπέροχα) . Κάπου εκεί όμως  σταματάνε και τα καλά τα οποία έχω να πώ. Η ιστορία του παιχνιδιού φαίνεται απλά μισοτελειωμένη. Παρότι αρχίζει αρκετά καλά ιδιαίτερα προς το τέλος μου έδωσε την αίσθηση πως , είτε έμειναν από ιδέες, είτε από όρεξη ή απλά προσπαθούσαν να την τελειώσουν όσο το δυνατών γρηγορότερα , καθώς πολλά που συμβαίνουν ή δεν βγάζουν κανένα νόημα, ή δεν εξηγούνται καν. Στους χαρακτήρες του παιχνιδιού δεν δίνεται καθόλου χρόνος ανάπτυξης με απότέλεσμα να μην έχουν κανένα ενδιαφέρων και να μην μπορεί ό παίκτης να συνδεθεί μαζί τους. Όσο για τον Carter; σκεφτείτε τον ως ένα μείγμα Batman και Martin Riggs (Φονικό όπλο), ενώ ήταν στον πόλεμο έχασε την οικογένεια του, δεν πρόλαβε καν να τους χαιρετήσει και από τότε τον πήρε η κάτω βόλτα και ψάχνει να βρει ένα λόγο να παραμείνει ζωντανός. Γενικώς κλισέ και αδιάφορος…

Το αίσθημα της μισοτελειωμένης δουλειάς συνεχίζει και στα τεχνικά χαρακτηριστικά του παιχνιδιού. Τα γραφικά σε ορισμένες περιπτώσεις δείχνουν πολύ καλά , αλλού πάλι εντελώς ψεύτικα και πλαστικά. Και παρότι γραφικά το παιχνίδι δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο ,στο PC , υπάρχουν κάποιες επιλογές στο μενού των γραφικών , οι οποίες θα ρίξουν τα fps σας στον υπόνομο , κάτι το οποίο το περίμενα από ένα παιχνίδι όπως το Crysis , το οποίο είναι απλά φτιαγμένο για να καταστρέψει τον υπολογιστή, αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν δικαιολογείται . Το voiceacting απλά μέτριο (αν και η φωνή του Carter μου θύμισε Christian Bale και μου έσπασε τα νευρα). Όσο για τη μουσική; Ίσα που θυμάμαι την ύπαρξη της.


Αλλά ως γνωστών και το X-com : Enemy Unknown δεν στηριζόταν στην χολιγουντιανή του ιστορία και στα απίστευτα του γραφικά, αλλά στο πολύ καλό και ελκυστικό του gameplay άρα υπάρχει ακόμη μια ελπίδα να μας διαψεύσει το The Bureau σωστά; … όχι ...  Το gameplay χωρίζεται σε 2 κομμάτια. Το ένα είναι η βάση στην οποία περιφέρεται ο παίκτης ανάμεσα σε αποστολές Εδώ  μπορεί κανείς να έχει κάποιους από τους πιο βαρετούς διαλόγους στην ιστορία του gaming με διάφορους χαρακτήρες , για τους οποίους δεν ενδιαφέρεται και φυσικά δεν έχουν καμία επίπτωση στην ιστορία καθώς και να κάνει και μερικές μικροαγγαρείες οι οποίες επίσης δεν έχουν κανένα αντίκτυπο στη γενική ιστορία του παιχνιδιού . Ακόμη εδώ επιλέγει σε ποια αποστολή θα πάει και έχει πρόσβαση στον εξοπλισμό και στο πενιχρό customization  του βασικού χαρακτήρα και των random και χωρίς προσωπικότητα συντρόφων του. Αξίζει να αναφερθεί πως οι σύναγωνιστές μας χωρίζονται σε 4 κλάσεις, η καθεμία με ξεχωριστό εξοπλισμό και ξεχωριστές ειδικές ικανότητες.  Το κύριο θέμα όμως αποτελούν οι διάφορες αποστολές που αναλαμβάνει ο παίκτης για λογαριασμό του X-COM.  Το σύστημα του παιχνιδιού αποτελεί αντιγραφή του αντίστοιχου συστήματος του Mass Effect, δηλαδή TPS με τρείς χαρακτήρες, τον βασικό και 2 companions,  και κάποια στρατηγικά στοιχεία, δίνοντας όμως μεγαλύτερη έμφαση στην στρατηγική και στον χειρισμό των 2 συνεργατών. Πιο περιγραφικά : Πατώντας το SPACE το παιχνίδι μπαίνει σε slow  mode και ανοίγει το στρατηγικό μενού στο οποίο ο παίκτης δίνει εντολές σε κάθε έναν από τους 2 συντρόφους του καθώς και χρησιμοποιεί τις δικές του ειδικές ικανότητες. Ξαναπατώντας το SPACE ο χρόνος γυρνάει σε κανονική ταχύτητα και η το παιχνίδι ξαναγίνεται κλασσικό TPS. Ένα κόνσεπτ το οποίο ακούγεται ενδιαφέρων σωστά; Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα που σχεδόν καταστρέφει την όποια ευχαρίστηση αυτού του συστήματος : το AI. Το πόσες φορές έδωσα οδηγία να μείνουν σε συγκεκριμένη θέση και να ρίχνουν για να πάω εγώ να φλανκάρω εχθρό και μετά από 5 δευτερόλεπτα είδα τους ηλίθιους που το παίζουν ειδικοί πράκτορες να τρέχουν μέσα στο πεδίο βολής των εχθρών σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να φτάσουν στη θέση μου (και φυσικά να γίνονται κιμάς), χωρίς να έχω δώσει καμία τέτοια εντολή και πόσες απόστολές έχω χάσει από κάτι τέτοιες γελοίες πράξεις δεν λέγεται. Όταν πρέπει να κουνηθούν γιατί τους βιάζει ένας εχθρός κάθονται στη θέση τους και γκρινιάζουν, όταν δεν πρέπει να κουνηθούν chargάρουν αδιακρίτως… απλά όχι. Ακόμη ένα αρνητικό στοιχείο είναι το πόσο τραγικά επαναλαμβανόμενο είναι το παιχνίδι. Ιδού ΌΛΕΣ οι αποστολές στις οποίες θα λάβετε μέρος: Διάλογος- Διαδρομος - Μάχη - Διάδρομος - Μεγαλύτερη μάχη - Διάδρομος - Τελική μάχη - Τέλος απόστολής , ένα μικρό διαλλειμα στη βάση και πάμε για μια επανάληψη.



Για ακόμη μια φορά βρίσκομαι στεναχωρημένος στο φινάλε αυτού του review, γιατι το παιχνίδι έχει μερικές πολύ ενδιαφέρουσες ιδέες και πολύ όμορφη ατμόσφαιρα! Αλλά δυστυχώς τίποτε άλλο δεν είναι ολοκληρωμένο! Αξίζει να το αγοράσετε; ίσως όταν γίνει πολύ πιο φτηνό, αυτή τη στιγμή για κανένα λόγο. Μετά βίας 3 / 10

Saturday, 31 August 2013

Tomb Raider 2013

Το τελευταίο Tomb Raider είναι αναμφισβήτητα ένα από τα καλύτερα παιχνίδια της χρονιάς και της σειράς. Αγαπάμέ Λάρα και το βρήκα πολύ δισκεδαστικό κι ενδιαφέρον το γεγονός ότι στο συγκεκριμένο παιχνίδι η Λαρα ξεκινάει ως ακαδημαϊκό noob και εξελίσσεται σε lethal survivor συνδυάζοντας τεχνικές Τσάκι Τσαν, Τσακ Νόρις και Μαγκάϊβερ. Επίσης οι σχεδιαστές μας έδωσαν μια Λάρα με εμφανώς μικρότερο στήθος απ'ότι είχαμε συνηθίσει. Πάμε όμως να δούμε την ιστορία.



Ναυαγός στο μυθικό νησί των Yamatai μετά από μια υπερφυσική καταιγίδα, η μόλις 21 ετών Λάρα Κροφτ ξεκινάει την καρίερα της ως ακαδημαϊκός αρχαιολόγος με πολύ πόνο. Στα πρώτα μόλις λεπτά του παιχνιδιού η ηρωίδα μας έρχεται αντιμέτωπη με τον θάνατο, την μαχαιρώνουν, την απαγάγουν, την φυλακίζουν και ερχόμαστε αντιμέτωποι σχεδόν αμέσων με το χειρισμό του παιχνιδιού με χρήση όπλων, survivability, stealth sequences και quick time γεγονότα με σκοπό την επιβίωση της. Η αποτυχία κάποιου από τα παραπάνω έχει ως αποτέλσμα να δούμε την Λάρα να καταλήγει σε τραγικό θάνατο είτε σπάζοντας το κεφάλι της σε κάποια πέτρα έιτε, από πνιγμό ή σούβλισμα κανονικότο από κάποιο αιχμηρό αντικείμενο.



Το παιχνίδι μπαίνει σε δράση σχεδόν αμέσως και είναι κάτι που γίνεται έντονα αισθητό. Η Λάρα όπως είπα και πιο πάνω δεν είναι συνηθισμένη σε τέτοια πράγματα. Δεν είναι ακόμα Tomb Raider. Τα τραύματα της την καθυστερούν, τρέμει από το κρύο, πεινάει και η ανάγκη για επιβίωση μεταφέρεται αψογα από το πρώτο ζώο που πρέπει να κυνηγήσει για να τραφεί μέχρι τον πρώτο αντίπαλο που πρέπει να σκοτωσει για να ζήσει.



Μετά από λίγη ώρα το παιχνίδι εξελίσσεται σε ένα υβρίδιο third person shooter και linear platformer. Υπάρχει άψογη ισορροπία μεταξύ περιπέτειας και επίλυσης γρίφων καθώς επίσης πέρα της κύριας ιστορίας ο παίκτης έχει τη δυνατότητα για πολλή εξερεύνηση, ανακάλυψη τάφων και μικρά tasks που δίνουν έξτρα xp. Καθώς προχωράει το παιχνίδι η Λάρα έχει την ευκαιρία να αναβαθμίσει τα όπλα της και και να γίνει δυνατότερη ξοδεύοντας skill points σε ανάλογα talent trees.



To multiplayer επίσης πιάνει όλα τα καλά από το single player και τα συνδυάζει στην δημιουργία έντονα ανταγωνιστικών ομάδων. Εδώ προστίθενται παγίδες κι επίσης η διαμόρφωση του περιβάλλοντος παίζει μεγάλο ρόλο στο πως θα εξελιχθεί ο αγώνας.Δίνεται η δυνατότητα για αποδράσεις, απελευθέρωση συμπαικτών από παγίδες, cover up.



Tα γραφικά του παιχνιδιού είναι απολαυστικά και το 100% φαίνεται σε pc. Χτισμένα στην Crystal Engine παρόλο που υπήρχε αρχικά φόβος ότι δεν θα είχε γίνει καλή δουλεια παίρνοντας υπόψιν τις κριτικές των προηγούμενων παιχνιδιών, η Crystal Dynamics έκανε μια έξυπνη κίνηση: Ανεθεσε την δουλειά του pc port στην Nixxes Software BV την ομάδα που που είχε αναλάβει τα pc versions των Hitman: Absolution και Deus Ex: Human Revolution. To παιχνίδι υποστηρίζει DirectX 11 δίνοντας έτσι την δυνατότητα σε προσβαση rendering τεχνολογίας όπως για παράδειγμα το depth of field και high definition ambient occlusion.  Ένα δυνατό μηχάνημα δείχνει να είναι απαραίτητο παρόλο που το παιχνίδι δίνει τη δυνατότητα για αρκετό customization όσον αφορά τα γραφικά.



Είτε είσαι φαν των προηγούμενων παιχνιδιών Tomb Raider και της Λάρα Κροφτ είτε όχι, πρέπει οπωσδήποτε να παίξεις αυτό το παιχνίδι. Δίνω έμφαση στην ηρωίδα γιατί πραγματικά το συγκεκριμένο είναι η αρχή της διαμόρφωσης του χαρακτήρα και της προσωπικότητας της. Επίσης το παιχνίδι αφηγείτε μια πάρα πολύ όμορφη ιστορία. Μας ταξιδεύει μέσα από μια πληθώρα συναισθηματικών και φυσικών προκλήσεων και η μεταμόρφωση της Λάρας στη γνωστή Τomb Raider είναι απολαυστική.








P

Monday, 5 August 2013

Halo Reach

Halo Reach Halo Reach Logo

Θα ξεκινήσω σήμερα με εξομολόγηση. το Halo ήταν το παιχνίδι που με έκανε να πάρω το 360 αντί το ps3. Μετά όμως του μετρίου κατ εμέ  Odst, δεν μου έκανε πολύ κέφι να παίξω το reach. Άλλου ένα Halo όπου δεν πρωταγωνιστούσε ο master chief .  Λίγο αυτό και λίγο η υπερεκτίμηση των ικανοτήτων μου, που με έκανε να ξεκινήσω το παιχνίδι στο heroic και σε κάθε checkpoint μου σπάγαν τα μούτρα τουλάχιστον 10 φορές, με έκανε να τοποθετήσω το παιχνίδι στο ράφι και να μην ασχοληθώ με την σειρά για αρκετό καιρό.

Τώρα λοιπόν, και ύστερα από αρκετούς μήνες κυκλοφορίας του Halo 4, όπου επιδεικτικά αγνόησα ( Die Heretic ), θυμήθηκα ότι το έχω στο ράφι και μιας και είχα ξεμείνει από παιχνίδια, είπα να κάνω άλλη μια προσπάθεια.

I’ve made a mistake, τόσο καιρό

Η ιστορία ξεκινά γνωρίζοντας την καινούρια σου μονάδα στον Reach. Είσαι το νεότερο μέλος μιας ομάδας spartans με κωδικό όνομα noble , και το codename σου είναι noble six. Ο προκάτοχος σου βρέθηκε με μια τρύπα στο κράνος του. Ενώ το φόραγε. Πριν τους γνωρίσεις καλά καλά, ξεκινάτε όλοι μαζί για αποστολή. Θα έλεγα σαν μια χαρούμενη οικογένεια, αλλά επειδή ο θάνατος του προηγούμενου έξι , είναι ακόμα νωπός, δεν έχεις και το πιο ένθερμο καλωσόρισμα.

noble team

Ενώ όλα έδειχναν ότι θα ήταν μια αποστολή ρουτίνας , κατέληξε ότι τελικά οι covenant , μία εξωγήινη συμμαχία που σκοπός της ως συνήθως είναι να καταστρέψουν την ανθρωπότητα, ε κρύβονταν πίσω από όλα, καιιιιιι ξεκινάνε οι φάπες. Με μια ευρεία γκάμα όπλων, ανθρώπινων αλλά και εξωγήινων καλείσαι να πολεμήσεις την ορδή των Covenant, έχοντας όμως αυτή τη φορά στο πλευρό σου εκτός από φαντάρους και άλλους spartan από την ομάδα σου. Η μάχη είναι σκληρή, όπως και στα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς, μιας και οι καταραμένοι εξωγήινοι είναι πολύ περισσότεροι από εμάς, και εκτός αυτού πυροβολάνε σαν δαιμονισμένοι, με αποτέλεσμα αν δεν προσέξεις, η ταχύτητα που πέφτουν οι ασπίδες να είναι μεγαλύτερη από της Ελληνίδας μάνας.

gameplay

Όπως σε κάθε παιχνίδι της σειράς , τα οχήματα παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στο μάχη. Τζιπάκια warthogs μεταφέρουν γρήγορα τους στρατιώτες από το ένα σημείο στο άλλο , θερίζοντας με το machine gun ότι βρεθεί στο δρόμο τους . Ευκίνητα Ghost που είχαν την φαεινή ιδέα να έρθουν αρκετά κοντά ώστε a la grand theft auto , να είναι  πλέον στην κατοχή σας και δίνουν στον εχθρό μια ιδέα του πως είναι να την αρπάζεις από τα ίδια σου τα όπλα. Κλασικά σε μια πίστα υπάρχει και το αγαπημένο μας τανκ, αλλά εγώ ο Gavinci δεν το είδα και το προσπέρασα, οπότε προσοχή. Υπάρχουν και άλλα οχηματάκια αλλά τα δύο που απόλαυσα περισσότερο και ήταν και νέα προσθήκη ήταν το Falcon και το Saber. Το Falcon είναι ελικοφόρο μεταγωγικό με ένα machine gun μπροστά , όπου με την βοήθειά του σε μια πίστα φέρνεις την μάχη στον αέρα και μετακινείται γρήγορα από κτήριο σε κτήριο κάνοντας ταυτόχρονα σουρωτήρι διάφορα banshee και άλλα εκνευριστικά πετούμενα που πλησιάζουν. Το saber πάλι είναι διαστημόπλοιο, όπου το χρησιμοποιείς σε μια αποστολή και κάνεις dogfights στο διάστημα.

space combat

Κλείνοντας να πω ότι αν και αρχικά δεν φαίνεται , το Halo Reach είναι prequel της τριλογίας του Halo, και η ιστορία διαδραματίζεται λίγο πριν τα γεγονότα του halo 1. Εξάλλου όσοι έχουν εντρυφήσει στην ιστορία τη σειράς, το όνομα Reach τους λέει πολλά. Εκεί είναι πιο φτιάχτηκαν οι Spartans.  

Έτσι μπορώ να πω ότι το Reach είναι εξίσου καλό με τα κλασικά Halo που όλοι αγαπάμε και αξίζει να το παίξουν όλοι οι fan των first person shooters, όχι μόνο οι φαν της σειράς.  Όσο για εμένα, το Reach με έκανε να θέλω να έχω λίαν συντόμως το Halo 4.

fan fact
Όχι. ο six δεν κρατάει ένα όπλο στο κάθε χέρι. Μόνο ένας spartan το κάνει αυτό και είναι ο μaster chief. ~reaper

Wednesday, 31 July 2013

Remember Me

Εισαγωγή:
Πριν από λίγο καιρό τέλειωσα το Remember Me με λίγο ανάμεικτα συναισθήματα. Σίγουρα πολύ καλό στόρυ, ωραίος χαρακτήρας με απολαυστικές μάχες κλασσικές του action fighting. Από την άλλη μεριά ο σχεδιασμός του παιχνιδιού είναι τέτοιος και η συμπεριφορά της κάμερας κάπως εκτός ελέγχου, που εμένα προσωπικά με κούρασε και δεν μπορούσα να παίξω συνεχόμενα όσο θα ήθελα.



Σενάριο:
Βρισκόμαστε σε μια φουτουριστική κοινωνία με φόντο μια cyberpank έκδοση του Παρισιού (Neo Paris) εν έτη 2084. Στο background υπάρχει ένας "κρυφός" πόλεμος μεταξύ της μεγαλοεταιρείας Memorize και των Errorists. Όλα ξεκινάνε με την εφεύρεση ενός εμφυτεύματος που λέγεται Sensation Engine (Sensen σε συντομία) το οποίο λειτουργεί στο ανθρώπινο μυαλό και σώμα σαν μια πλατφόρμα social media όπου κάποιος μπορεί να κάνει upload τις αναμνήσεις του και ταυτόχρονα να τις μοιραστεί με άλλα άτομα. Το κακό σε αυτήν ην υπόθεση είναι ότι η Memorize έχει πλέον απόλυτη εξουσία πάνω σε αυτό το προϊόν και κατ'επέκταση στο μεγαλύτερο μέρος του πλυθυσμού. Επίσης την ίδια στιγμή κάποια άτομα έχουν "καεί" από την εκτεταμένη χρήση του Sensen οι οποίοι έχουν εθιστεί στις αναμνήσεις, το εμφύτευμά τους έχει καταστραφεί με φυσικό επόμενο το μυαλό τους να έχει πειραχτεί και να ζουν στους υπονόμους με το παρατσούκλι Leapers -οι οποίοι κάθε άλλο παρά φιλικοί είναι.
Η πρωταγωνίστριά μας ονομάζεται Nillin. Στο παρελθόν δούλευε για την Memorize σαν κυνηγός αναμνήσεων η οποία έχει την ειδική ικανότητα όχι μόνο να συλλέγει μνήμες αλλά να τις αλλάζει σύμφωνα με την θέληση της. Η ιστορία μας λοιπόν ξεκινά με την Nillin αιχμάλωτη και με την μνήμη της εντελώς διαγραμμένη. Καθώς το παιχνίδι ξεκινάει, η Nillin θα πρέπει να βρει τις χαμένες αναμνήσεις της, και να φέρει εις πέραν την μεγαλύτερη αποστολή που της έχει ποτέ ανατεθεί.



Gameplay:
Το παιχνίδι έχει τρία βασικά χαρακτηριστικά: εξερεύνηση, platforming και μάχη σώμα με σώμα. Δεν υπάρχει κάτι καινούριο όσον αφορά γενικότερα το gameplay. Το παιχνίδι αυτό έχει να "πουλήσει" ως κάτι καινούριο τον μηχανισμό του memory remix μια λειτουργία που ο παίχτης θα καλεστεί να χειριστεί αρκετές φορές, όπου για προχωρήσει θα πρέπει να αλλάξει τις αναμνήσεις κάποιου ατόμου όπως ακριβώς θα έκανε μοντάζ ένας σκηνοθέτης. Όσον αφορά τη μάχη  η Nillin έχει προσβαση σε διάφορα combos μέσω του combo lab κι επίσης υπάρχει η δυνατότητα ο παίκτης να δημιουργήσει την δική του αλληλουχία κινήσεων κι επιθέσεων. Υπάρχουν τρία βασικά είδη κινήσεων (heal, power και chain) και ένα γκρουπ ειδικών κινήσεων που μαθαίνονται σταδιακά. Οι ειδικές κινήσεις έχουν φοβερά εφέ και μπορώ να πω ότι εκτός από χρησικές είναι και άκρως εντυπωσιακές. Μια μικρή παρατήρηση που έχω είναι ότι οι μάχες σώμα με σώμα διαρκούν πολύ και μερικές φορές γινόταν βαρετό όλο αυτό το μπουλούκι εχθρών να γεμίζουν την οθόνη και η μάχη να έχει την αίσθηση ότι δε θα τελειώσει ποτέ.



Χειρισμός:
Όσον αφορά τον χειρισμό του παιχνιδιού σαν κλασικό action fighting αισθάνθηκα ότι παίζω δύο παιχνίδια επομένω θα τν διαχωρίσω σε δύο μέρη: την μάχη και την εξερεύνηση. Ίσως κάποιοι θεωρήσουν ότι η μάχη με controller είναι πιο εύκολη απ'ότι με πληκτρολόγιο και ποντίκι. Στην εξερεύνηση τα πράγματα ήταν αρκετά πιο εύκολα, ο χειρισμός είναι ακριβής με αποτέλεσμα οι περιβαλοντολογικοί κίνδυνοι να είναι σχετικά εύκολα διαχειρίσιμοι. Και πιστέψτε με ο χαρακτήρας θα κάνει τα πάντα: θα πηδήξει, θα τρέξει, θα σκαρφαλώσει, θα κρυφτεί κλπ.



Γραφικά:
Τα παιχνίδια αυτού του είδους μας έχουν συνηθίσει σε βαρετά γραφικά και απρόσωπες γωνίες λήψεις. Το Remember Me όμως κάνει τη διαφορά. Φανταστική σκηνοθεσία, καταλαβαίνει κανείς ότι έχει γίνει πολύ καλή δουλειά στην προσπάθεια των developers να μεταφέρουν όλα τα συναισθήματα που ήθελαν οι σεναριογράφοι. Ανάλογα με την σκηνή η κάμερα αλλάζει στο σημείο δράσης ή στο πρόσωπο του ατόμου που μιλάει. Αυτό που μου άρεσε πάρα πολύ είναι ότι κάθε φορά που μπαίνεις σε καινούρια περιοχή έχεις να απολαύσεις ήρεμα πλάνα ώστε να έχεις μια ιδέα για το τι σε περιμένει και φυσικά να θαυμάσεις τρισδιάστατα γραφικά. Τα γραφικά γενικότερα είναι διακοσμητικά παρά χρηστικά και αυτό ίσως να μην αρέσει σε κάποιους.

Επίλογος:
Το Remember Me είναι πρωτίστως ένα σεναριακό παιχνίδι. Αν δεν ήταν παιχνίδι θα ήταν ταινία. Αυτοί που αγαπούν το καλό σενάριο σε οποιαδήποτε μορφή θα το απολαύσουν. Η μόνη πικρή ανάμνηση που έχω είναι η κάμερα που έκανε ότι να'ναι και πολλές φορές έπρεπε να σταματήσω γιατί ζαλιζόμουν.

Sunday, 21 July 2013

World of Warplanes


Καινούριο οnline multiplayer παιχνίδι με παλιά αεροπλανάκια β παγκοσμίου πολέμου και να λείπει ο Reaper από το cockpit γίνεται; Δεν γίνεται. Οπότε χωρίς πολλά πολλά, πάμε για preview του World of Warplanes , μιας και ακόμα βρίσκεται στην beta έκδοση του.





Το World of Warplanes πρόκειται για ένα καινούριο online παιχνίδι, όπου κάθεσαι στην θέση του πιλότου ενός αεροπλάνο του Β παγκοσμίου πολέμου και προσπαθείς να κατακτήσεις τους αιθέρες. Ο χειρισμός του αεροπλάνου κλείνει περισσότερο σε Arcade, μιας και τα στροφιλίκια και οι λούπες κοντράρουν τα F-16, αλλά το παιχνίδι παραμένει τόσο εθιστικό , που ακόμα και ένας λάτρης των simulators όπως εγώ, το προσπερνώ.  Εξάλλου παραμένεις πολύ απασχολημένος στο να πετύχεις τον καταραμένο μπροστινό σου ,  που τον έχεις τόση ώρα στο στόχαστρο , κάνοντας ελιγμούς μέσα στο φαράγγι , χωρίς όμως να σε καταρρίψει ο πίσω που σε κυνηγάει, για να σκέφτεσαι ότι δεν είναι εξομοίωση Και ναι, εκτός από τα αντίπαλα αεροσκάφη, στις πίστες υπάρχουν και εμπόδια, όπως βουνά, στα οποία καρφώνεσαι ή κάνεις τον αντίπαλο να καρφωθεί αν είσαι αρκετά καλός.





Αεροπλάνα

Άλλο καλό του παιχνιδιού είναι οι διαφορετικοί τύποι αεροπλάνων , τα οποία αναβαθμίζονται όσο παίρνεις Xp και χρήματα από τις μάχες. Ξεκινάς με Tier 1 αεροπλάνα που είναι απλά ελικοφόρα και καταλήγεις σε Tier 10, τα οποία έχουν τουρμπίνες. όχι πανικός εδώ!!!! Το παιχνίδι στην μάχη σε βάζει να πολεμήσεις με παρόμοιο Tier με το δικό σου, έτσι δεν κινδυνεύεις να κυνηγάς τουρμπινοφόρο με διπλάνο.




Όπως είπαμε εκτός από το επίπεδο αεροπλάνων ( Tier ) , υπάρχουν και διαφορετικοί τύποι. Τα κλασικά Fighter - καταδιωκτικά, τα Ρώσικα Attack, που κινούνται σαν μαούνες, αλλά το μεγάλο τους armor και firepower τα κάνουν φονικότατα αν σε βρουν στο στόχαστρο του. Τα Γερμανικά Heavy fighters , τα οποία έχουν το ρόλο των Βομβαρδιστικών. Δυσκίνητα με αρκετά Hp και εξοπλισμένα με βόμβες που θα μετατρέψουν την εχθρική βάση σε κολυμπιθρόξυλο αν τα αφήσουν να πλησιάσουν αρκετά, και τέλος τα Carrier. Πιο ευέλικτα από τα fighters , αλλά με μικρότερο armor και σαν Bonus δωράκι κουβαλούν μερικές βομβίτσες.




Να σημειωθεί ότι όλα τα αεροπλάνα είναι υπαρκτά και στο site του παιχνιδιού μπορεί κανείς να βρει πληροφορίες για αυτά.






Gameplay
Οι παίκτες χωρίζονται σε δύο ομάδες , με σκοπό να καταρρίψουν όλα τα εχθρικά αεροσκάφη ή να μαζέψουν αρκετούς πόντους για να νικήσουν. Πόντους μαζεύει η ομάδα καταρρίπτοντας αεροσκάφη ή καταστρέφοντας επίγειους στόχους. Αρκετά απλό σαν πλοκή, αλλά αυτό είναι που το κάνει τόσο εθιστικό. Σε συνδυασμό στο ότι οι μάχες κρατάνε μέσο όρο 5 με 6 λεπτά, το “ έλα μωρέ άλλη μία γρήγορη μάχη” θα γίνει το αγαπημένο σας σλόγκαν.




Free
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, το παιχνίδι είναι Free. Κλασικά υπάρχει και το premium membership, που όμως δεν φέρνει σε μειονεκτική θέση τους Free παίκτες, μιας και το premium, δίνει απλά περισσότερα xp και χρήματα ανά μάχη, κάτι που κερδίζουν και οι Free παίκτες με περισσότερες μάχες.




Beta
Δυστυχώς το παιχνίδι ακόμα βρίσκεται στην Beta έκδοση του. Κάτι που σημαίνει ότι όταν γίνει Released, τα αεροπλάνα που πήραμε στην Beta θα χαθούν. Όμως ανάλογα με το progress του κάθε παίκτη , θα του δοθούν ανάλογα πράγματα, τα οποία δεν ξέρουμε τι είναι ακόμα. Όμως αξίζει κάποιος να παίξει την Beta έκδοση, γιατι δίνει πολλά xp τα οποία χρησιμοποιείς για να ξεκλειδώσεις πολύ πιο εύκολα τα μεγαλύτερα αεροπλάνα και να πειραματιστείς μαζί τους.




To download του παιχνιδιού βρίσκεται στην επίσημη σελίδα του:




Εμείς από το Gamer’s league θα χαρούμε να σας δούμε στον αέρα μαζί μας.





Παρακάτω παραθέτουμε και το πρώτο μας gameplay video.
O Just Reaper στο πιδάλιο ενός Γερμανικού καταδιωκτικού

http://www.youtube.com/watch?v=BeDduoHoHBA





J.Lynx

Monday, 10 June 2013

Bioshock Infinite Review







Bioshock Infinite Review






“Το πιο σημαντικό παιχνίδι της γενιάς μας” , “ Ένα από τα καλύτερα παιχνίδια όλων των εποχών”. Με αυτά τα λόγια περιέγραψαν το Bioshock infinite οι περισσότεροι από τους δημοσιογράφους του χώρου και ,εάν είστε και εσείς αυτής της άποψης, πιθανά να πρέπει να κλείσετε αυτό το review και να ασχοληθείτε με κάτι άλλο καθώς η δικιά μου άποψη διαφέρει αρκετά από αυτή ( τι περίεργο ε; )


Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή όμως: Στο παιχνίδι αναλαμβάνετε τον ρόλο του Booker DeWitt ,τον οποίον προσέλαβαν για να σώσει ένα κορίτσι και με αυτόν τον τρόπο να ξεπληρώσει το χρέος του και κάπου εδώ θα σταματήσω να μιλάω για την ιστορία γιατί είναι σημαντικό να τη βιώσετε και να την κατανοήσετε μόνοι σας. Ένα πράγμα θα πω μόνο: πρόκειται για ένα από τα καλύτερα σενάρια που έχω δει ΠΟΤΕ σε παιχνίδι. Θα σας καθηλώσει από την αρχή μέχρι το τέλος. Και μιλώντας για το τέλος, επιτέλους ένα παιχνίδι του οποίου το φινάλε είναι αντάξιο της ιστορίας του (εσάς κοιτάω Mass Effect).



Εξίσου πανέμορφα είναι τα γραφικά του παιχνιδιού. Η Columbia (η πόλη στην οποία διαδραματίζεται το παιχνίδι η οποία είναι … ιπτάμενη ) είναι τόσο όμορφη που θα φτάσετε στο σημείο να καταριέστε το γεγονός ότι δεν είναι αληθινή και δεν μπορείτε να μετακομίσετε εκει. Δεν είναι τόσο ρεαλιστικά (πως θα μπορούσαν εξάλλου όταν μιλάμε για μια πόλη η οποία αιωρείται πάνω από τα σύννεφα), έχουν μια αίσθηση καρτούν αλλά δεν παύουν να είναι εκπληκτικά, ιδιαίτερα στο pc. Εξίσου εξαιρετικό είναι το voice acting καθώς και η μουσική του παιχνιδιού (ιδιαίτερα αν σας αρέσουν παλιές μπαλάντες και ροκ θα το καταευχαριστηθείτε)



Αν λοιπών το review σταματούσε εδώ το παιχνίδι θα άξιζε απόλυτα αυτά που έχουν πει οι περισσότεροι reviewers και θα μιλούσαμε όντως για ένα από τα καλύτερα παιχνίδια όλων των εποχών ΑΛΛΑ...

...Αλλά δυστυχώς κάπου εδώ πρέπει να αρχίσουμε να μιλάμε για το gameplay , το οποίο αν χρειαζόταν να το περιγράψω μα μία λέξη αυτή θα ήταν … meh. Πρόκειται για ένα απλό, κλασσικό First Person shooter, που αν και δεν έχει κάποιο σφάλμα, απλά δεν είναι αρκετά ενδιαφέρων και ,δυστυχώς, κάθε μάχη που θα δώσετε φαντάζει ως filler μέχρι την επόμενη σκηνή της εκπληκτικής ιστορίας (σας έχω πει μέχρι τώρα ότι η ιστορία είναι εξαιρετική;;). Στο Bioshock infinite μπορείτε να κουβαλάτε μέχρι 2 όπλα, τα οποία τα κρατάτε στο ένα χέρι και 2 μαγικές δυνάμεις (vigors) τις οποίες τις έχετε στο άλλο. Και ενώ υπάρχει μια μεγάλη γκάμα επιλογής και όπλων αλλά και μαγικών δυνάμεων το γεγονός ότι τα όπλα μπορείτε να τα πάρετε μόνο από αντιπάλους και από πουθενά αλλού πρακτικά σας αναγκάζει να βρείτε τα 2 καλύτερα όπλα του παιχνιδιού και να μείνετε με αυτά καθ όλη τη διάρκειά του. Κάτι παρόμοιο ισχύει και για τις δυνάμεις. Ενώ υπάρχουν αρκετές μόνο 2 ή 3 από αυτές είναι χρήσιμες και είναι πολύ πιθανό να διαλέξετε σχετικά νωρίς ποιες σας αρέσουν και να μείνετε με αυτές σε όλο το παιχνίδι. Ο εξοπλισμός τον οποίο θα συλλέγετε για τον χαρακτήρα σας (καπέλα κλπ) είναι σχεδόν παντελώς άχρηστος και δεν θα αλλάξει την εμπειρία του παιχνιδιού καθόλου. Υπάρχει μια ικανοποιητική γκάμα αντιπάλων που θα αντιμετωπίσετε ( οι αγαπημένοι μου είναι οι τεράστιοι ρομπότ George Washington) και είναι προγραμματισμένοι να έχουν κάποια δυσκολία, αλλά δεδομένου του ότι όταν πεθάνετε, γυρνάτε στη ζωη κατευθείαν, και χωρίς κάποιο ιδιαίτερο κόστος , καθιστούν το παιχνίδι , όπως εξάλλου και το αρχικό Bioshock, εξαιρετικά εύκολο. Το μοναδικό λαμπρό σημείο του gameplay είναι οι skylines ,οι γραμμές δηλαδή οι οποίες ενώνουν το ένα ιπτάμενο κτήριο με το άλλο και μπορόυν να χρησιμοποιηθούν στη μάχη δίνοντάς της μια νέα πνοή. Το χειρότερο σφάλμα ,όμως, του gameplay είναι πως , κατά την άποψη μου πάντα … αφαιρεί κάτι από τη γενική ιστορία και την ατμόσφαιρα του Bioshock infinite. Για να το εξηγήσω πρέπει πρώτα να σας πω ότι ο Booker έχει ένα κάπως... αιματοβαμμένο παρελθόν από το οποίο και προσπαθεί να εξιλεωθεί. Και΄πως το κάνει αυτό ρωτάτε; Μα είναι απλό... ΣΚΟΤΩΝΩΝΤΑΣ ΟΠΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ ΒΡΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥ. Και όχι σκοτώνοντας απλά αλλά ξεριζώνοντας καρδιές και σπάζοντας κεφάλια. (Βλέπετε τι λέω όταν λέω ότι δεν κολλάει με την όλη ατμόσφαιρα;)



Τελικές σκέψεις... Τα 2 ττρίτα του παιχνιδιού είναι απίστευτα... το τρίτο όμως δείχνει εκτός τόπου και χρόνου. Και δυστυχώς το “κακό” τρίτο είναι εκείνο που έχει τον άχαρο ρόλο να σας κρατήσει κολλημένο με το παιχνίδι. Στην ουσία μπορείτε να έχετε την ίδια ευχαρίστηση (αν όχι παραπάνω) με το να δείτε κάποιο playthrough του Bioshock infinite. Αξίζει να το αγοράσετε; τώρα που έχει πέσει η τιμή του ναι αλλά δυστυχώς δεν μπορώ ως τελική βαθμολογία να του βάλω πάνω από 7.5. Αν μόνο αντί για FPS είχαν επιλέξει κάτι άλλο , όπως RPG ή Adventure το παιχνίδι θα ήταν όντως θρυλικό...

Εάν σας άρεσε το review μας μην ξεχάσετε να του κάνετε ένα like και ίσως μια κοινοποιησούλα; και μην διστάσετε να μας αφήσετε κάποιο σχόλιο για το τι θα θέλατε να διορθώσουμε ή τι άλλο θα θέλατε να δείτε από εμάς (και συγγνώμη για τη μεγάλη καθυστέρηση μεταξύ reviews αλλά δυστυχώς συνέβη... η ζωη, υποσχόμεθα να ανακάμψουμε)