The Bureau: X-COM Declassified Review

 

The Bureau: X-COM Declassified Review

Όσοι από εσάς μας διαβάζετε από την αρχή θα ξέρετε , και όσοι από εσάς δεν το ξέρετε το μαθαίνετε τώρα, ότι απλά ΛΑΤΡΕΥΩ το X-com : Enemy Unknown. Στο review που έγραψα περίπου 1 χρόνο πριν το αποκάλεσα ως ένα από πιο διασκεδαστικά Strategy παιχνίδια που είχα παίξει εδώ και πολύ καιρό, κάτι που ισχύει ακόμη και σήμερα. Εκείνο το παιχνίδι όμως δεν ήταν προγραμματισμένο να είναι το πρώτο της επανεκκίνησης της θρυλικής σειράς X-Com. Την τιμή αυτή θα τη λάμβανε ένα First Person Shooter , με το ίδιο όνομα , κάτι που προκάλεσε σοβαρές αντιδράσεις από τους οπαδούς της σειράς (για την ακρίβεια κοντέψαμε να αρχίσουμε τον 3ο παγκόσμιο) Και για να αποφύγουν τις ορδές από δυσαρεστημένους φανς οι developers αποφάσισαν να καθυστερήσουν την έκδοση του shooter τους και να μας κάνουν τη χάρη, να μας δώσουν το strategy game που θέλαμε. Μετά από χρόνια καθυστερήσεων  και ,πλέον, με τη μορφή ενός Third Person Shooter το εν λόγω παιχνίδι βγήκε στην κυκλοφορία με τον τίτλο The Bureau: Xcom Declassified. Θα μπορούσε λοιπών αυτό το παιχνίδι να βουλώσει όλους τους οπαδούς της σειράς και να μας αποδείξει ότι οι εταιρείες ξέρουν τι κάνουν; Θα μπορούσε να μας αναγκάσει να πέσουμε στα γόνατα και να ζητήσουμε συγγνώμη που αντιδράσαμε; … Με μία λέξη όχι…

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή όμως: Η ιστορία του παιχνιδιού εκτυλίσσεται το έτος 1962 , κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου. Ο πρόεδρος Κένεντι έχει εγκρίνει την ίδρυση του Bureau of Operations and Command ή αλλιώς X-COM το οποίο ως σκοπό έχει την διοίκηση του Αμερικανικού στρατού σε μια περίπτωση σοβιετικής εισβολής. Αυτοί που εισέβαλαν όμως δεν ήταν τελικά οι σοβιετικοί αλλά … εξωγήινοι και αναγκάζει το X-COM να αναλάβει δράση, πριν ακόμη ολοκληρωθεί πλήρως, για τη σωτηρία της ανθρωπότητας . Ο παίκτης αναλαμβάνει το ρόλο του William Carter, ενός ειδικού πράκτορα της CIA ο οποίος άθελά (;) του βρίσκεται στη μέση της αρχικής μάχης, στρατολογείται και γίνεται ένας από τους κύριους πράκτορες. Ένα από τα λίγα καλά τα οποία μπορώ να πω για το παιχνίδι είναι ότι , παρότι επιστημονικής φαντασίας, πετυχαίνει να κάνει τον παίχτη να νομίζει ότι βρίσκεται όντως στη δεκαετία του 60. Από τα ρούχα, τα κουρέματα, τα αυτοκίνητα μέχρι τους τεράστιους υπολογιστές που γεμίζουν ένα ολόκληρο δωμάτιο. όλα θυμίζουν 60 (Αν είχε και λίγη περισσότερη 60s μουσική όλα θα ήταν υπέροχα) . Κάπου εκεί όμως  σταματάνε και τα καλά τα οποία έχω να πώ. Η ιστορία του παιχνιδιού φαίνεται απλά μισοτελειωμένη. Παρότι αρχίζει αρκετά καλά ιδιαίτερα προς το τέλος μου έδωσε την αίσθηση πως , είτε έμειναν από ιδέες, είτε από όρεξη ή απλά προσπαθούσαν να την τελειώσουν όσο το δυνατών γρηγορότερα , καθώς πολλά που συμβαίνουν ή δεν βγάζουν κανένα νόημα, ή δεν εξηγούνται καν. Στους χαρακτήρες του παιχνιδιού δεν δίνεται καθόλου χρόνος ανάπτυξης με απότέλεσμα να μην έχουν κανένα ενδιαφέρων και να μην μπορεί ό παίκτης να συνδεθεί μαζί τους. Όσο για τον Carter; σκεφτείτε τον ως ένα μείγμα Batman και Martin Riggs (Φονικό όπλο), ενώ ήταν στον πόλεμο έχασε την οικογένεια του, δεν πρόλαβε καν να τους χαιρετήσει και από τότε τον πήρε η κάτω βόλτα και ψάχνει να βρει ένα λόγο να παραμείνει ζωντανός. Γενικώς κλισέ και αδιάφορος…

Το αίσθημα της μισοτελειωμένης δουλειάς συνεχίζει και στα τεχνικά χαρακτηριστικά του παιχνιδιού. Τα γραφικά σε ορισμένες περιπτώσεις δείχνουν πολύ καλά , αλλού πάλι εντελώς ψεύτικα και πλαστικά. Και παρότι γραφικά το παιχνίδι δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο ,στο PC , υπάρχουν κάποιες επιλογές στο μενού των γραφικών , οι οποίες θα ρίξουν τα fps σας στον υπόνομο , κάτι το οποίο το περίμενα από ένα παιχνίδι όπως το Crysis , το οποίο είναι απλά φτιαγμένο για να καταστρέψει τον υπολογιστή, αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν δικαιολογείται . Το voiceacting απλά μέτριο (αν και η φωνή του Carter μου θύμισε Christian Bale και μου έσπασε τα νευρα). Όσο για τη μουσική; Ίσα που θυμάμαι την ύπαρξη της.

Αλλά ως γνωστών και το X-com : Enemy Unknown δεν στηριζόταν στην χολιγουντιανή του ιστορία και στα απίστευτα του γραφικά, αλλά στο πολύ καλό και ελκυστικό του gameplay άρα υπάρχει ακόμη μια ελπίδα να μας διαψεύσει το The Bureau σωστά; … όχι ...  Το gameplay χωρίζεται σε 2 κομμάτια. Το ένα είναι η βάση στην οποία περιφέρεται ο παίκτης ανάμεσα σε αποστολές Εδώ  μπορεί κανείς να έχει κάποιους από τους πιο βαρετούς διαλόγους στην ιστορία του gaming με διάφορους χαρακτήρες , για τους οποίους δεν ενδιαφέρεται και φυσικά δεν έχουν καμία επίπτωση στην ιστορία καθώς και να κάνει και μερικές μικροαγγαρείες οι οποίες επίσης δεν έχουν κανένα αντίκτυπο στη γενική ιστορία του παιχνιδιού . Ακόμη εδώ επιλέγει σε ποια αποστολή θα πάει και έχει πρόσβαση στον εξοπλισμό και στο πενιχρό customization  του βασικού χαρακτήρα και των random και χωρίς προσωπικότητα συντρόφων του. Αξίζει να αναφερθεί πως οι σύναγωνιστές μας χωρίζονται σε 4 κλάσεις, η καθεμία με ξεχωριστό εξοπλισμό και ξεχωριστές ειδικές ικανότητες.  Το κύριο θέμα όμως αποτελούν οι διάφορες αποστολές που αναλαμβάνει ο παίκτης για λογαριασμό του X-COM.  Το σύστημα του παιχνιδιού αποτελεί αντιγραφή του αντίστοιχου συστήματος του Mass Effect, δηλαδή TPS με τρείς χαρακτήρες, τον βασικό και 2 companions,  και κάποια στρατηγικά στοιχεία, δίνοντας όμως μεγαλύτερη έμφαση στην στρατηγική και στον χειρισμό των 2 συνεργατών. Πιο περιγραφικά : Πατώντας το SPACE το παιχνίδι μπαίνει σε slow  mode και ανοίγει το στρατηγικό μενού στο οποίο ο παίκτης δίνει εντολές σε κάθε έναν από τους 2 συντρόφους του καθώς και χρησιμοποιεί τις δικές του ειδικές ικανότητες. Ξαναπατώντας το SPACE ο χρόνος γυρνάει σε κανονική ταχύτητα και η το παιχνίδι ξαναγίνεται κλασσικό TPS. Ένα κόνσεπτ το οποίο ακούγεται ενδιαφέρων σωστά; Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα που σχεδόν καταστρέφει την όποια ευχαρίστηση αυτού του συστήματος : το AI. Το πόσες φορές έδωσα οδηγία να μείνουν σε συγκεκριμένη θέση και να ρίχνουν για να πάω εγώ να φλανκάρω εχθρό και μετά από 5 δευτερόλεπτα είδα τους ηλίθιους που το παίζουν ειδικοί πράκτορες να τρέχουν μέσα στο πεδίο βολής των εχθρών σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να φτάσουν στη θέση μου (και φυσικά να γίνονται κιμάς), χωρίς να έχω δώσει καμία τέτοια εντολή και πόσες απόστολές έχω χάσει από κάτι τέτοιες γελοίες πράξεις δεν λέγεται. Όταν πρέπει να κουνηθούν γιατί τους βιάζει ένας εχθρός κάθονται στη θέση τους και γκρινιάζουν, όταν δεν πρέπει να κουνηθούν chargάρουν αδιακρίτως… απλά όχι. Ακόμη ένα αρνητικό στοιχείο είναι το πόσο τραγικά επαναλαμβανόμενο είναι το παιχνίδι. Ιδού ΌΛΕΣ οι αποστολές στις οποίες θα λάβετε μέρος: Διάλογος- Διαδρομος - Μάχη - Διάδρομος - Μεγαλύτερη μάχη - Διάδρομος - Τελική μάχη - Τέλος απόστολής , ένα μικρό διαλλειμα στη βάση και πάμε για μια επανάληψη.

Για ακόμη μια φορά βρίσκομαι στεναχωρημένος στο φινάλε αυτού του review, γιατι το παιχνίδι έχει μερικές πολύ ενδιαφέρουσες ιδέες και πολύ όμορφη ατμόσφαιρα! Αλλά δυστυχώς τίποτε άλλο δεν είναι ολοκληρωμένο! Αξίζει να το αγοράσετε; ίσως όταν γίνει πολύ πιο φτηνό, αυτή τη στιγμή για κανένα λόγο. Μετά βίας 3 / 10

Tomb Raider 2013

Το τελευταίο Tomb Raider είναι αναμφισβήτητα ένα από τα καλύτερα παιχνίδια της χρονιάς και της σειράς. Αγαπάμέ Λάρα και το βρήκα πολύ δισκεδαστικό κι ενδιαφέρον το γεγονός ότι στο συγκεκριμένο παιχνίδι η Λαρα ξεκινάει ως ακαδημαϊκό noob και εξελίσσεται σε lethal survivor συνδυάζοντας τεχνικές Τσάκι Τσαν, Τσακ Νόρις και Μαγκάϊβερ. Επίσης οι σχεδιαστές μας έδωσαν μια Λάρα με εμφανώς μικρότερο στήθος απ'ότι είχαμε συνηθίσει. Πάμε όμως να δούμε την ιστορία.

Ναυαγός στο μυθικό νησί των Yamatai μετά από μια υπερφυσική καταιγίδα, η μόλις 21 ετών Λάρα Κροφτ ξεκινάει την καρίερα της ως ακαδημαϊκός αρχαιολόγος με πολύ πόνο. Στα πρώτα μόλις λεπτά του παιχνιδιού η ηρωίδα μας έρχεται αντιμέτωπη με τον θάνατο, την μαχαιρώνουν, την απαγάγουν, την φυλακίζουν και ερχόμαστε αντιμέτωποι σχεδόν αμέσων με το χειρισμό του παιχνιδιού με χρήση όπλων, survivability, stealth sequences και quick time γεγονότα με σκοπό την επιβίωση της. Η αποτυχία κάποιου από τα παραπάνω έχει ως αποτέλσμα να δούμε την Λάρα να καταλήγει σε τραγικό θάνατο είτε σπάζοντας το κεφάλι της σε κάποια πέτρα έιτε, από πνιγμό ή σούβλισμα κανονικότο από κάποιο αιχμηρό αντικείμενο.

Το παιχνίδι μπαίνει σε δράση σχεδόν αμέσως και είναι κάτι που γίνεται έντονα αισθητό. Η Λάρα όπως είπα και πιο πάνω δεν είναι συνηθισμένη σε τέτοια πράγματα. Δεν είναι ακόμα Tomb Raider. Τα τραύματα της την καθυστερούν, τρέμει από το κρύο, πεινάει και η ανάγκη για επιβίωση μεταφέρεται αψογα από το πρώτο ζώο που πρέπει να κυνηγήσει για να τραφεί μέχρι τον πρώτο αντίπαλο που πρέπει να σκοτωσει για να ζήσει.

Μετά από λίγη ώρα το παιχνίδι εξελίσσεται σε ένα υβρίδιο third person shooter και linear platformer. Υπάρχει άψογη ισορροπία μεταξύ περιπέτειας και επίλυσης γρίφων καθώς επίσης πέρα της κύριας ιστορίας ο παίκτης έχει τη δυνατότητα για πολλή εξερεύνηση, ανακάλυψη τάφων και μικρά tasks που δίνουν έξτρα xp. Καθώς προχωράει το παιχνίδι η Λάρα έχει την ευκαιρία να αναβαθμίσει τα όπλα της και και να γίνει δυνατότερη ξοδεύοντας skill points σε ανάλογα talent trees.

To multiplayer επίσης πιάνει όλα τα καλά από το single player και τα συνδυάζει στην δημιουργία έντονα ανταγωνιστικών ομάδων. Εδώ προστίθενται παγίδες κι επίσης η διαμόρφωση του περιβάλλοντος παίζει μεγάλο ρόλο στο πως θα εξελιχθεί ο αγώνας.Δίνεται η δυνατότητα για αποδράσεις, απελευθέρωση συμπαικτών από παγίδες, cover up.

Tα γραφικά του παιχνιδιού είναι απολαυστικά και το 100% φαίνεται σε pc. Χτισμένα στην Crystal Engine παρόλο που υπήρχε αρχικά φόβος ότι δεν θα είχε γίνει καλή δουλεια παίρνοντας υπόψιν τις κριτικές των προηγούμενων παιχνιδιών, η Crystal Dynamics έκανε μια έξυπνη κίνηση: Ανεθεσε την δουλειά του pc port στην Nixxes Software BV την ομάδα που που είχε αναλάβει τα pc versions των Hitman: Absolution και Deus Ex: Human Revolution. To παιχνίδι υποστηρίζει DirectX 11 δίνοντας έτσι την δυνατότητα σε προσβαση rendering τεχνολογίας όπως για παράδειγμα το depth of field και high definition ambient occlusion.  Ένα δυνατό μηχάνημα δείχνει να είναι απαραίτητο παρόλο που το παιχνίδι δίνει τη δυνατότητα για αρκετό customization όσον αφορά τα γραφικά.

Είτε είσαι φαν των προηγούμενων παιχνιδιών Tomb Raider και της Λάρα Κροφτ είτε όχι, πρέπει οπωσδήποτε να παίξεις αυτό το παιχνίδι. Δίνω έμφαση στην ηρωίδα γιατί πραγματικά το συγκεκριμένο είναι η αρχή της διαμόρφωσης του χαρακτήρα και της προσωπικότητας της. Επίσης το παιχνίδι αφηγείτε μια πάρα πολύ όμορφη ιστορία. Μας ταξιδεύει μέσα από μια πληθώρα συναισθηματικών και φυσικών προκλήσεων και η μεταμόρφωση της Λάρας στη γνωστή Τomb Raider είναι απολαυστική.

P

Halo Reach

Θα ξεκινήσω σήμερα με εξομολόγηση. το Halo ήταν το παιχνίδι που με έκανε να πάρω το 360 αντί το ps3. Μετά όμως του μετρίου κατ εμέ  Odst, δεν μου έκανε πολύ κέφι να παίξω το reach. Άλλου ένα Halo όπου δεν πρωταγωνιστούσε ο master chief .  Λίγο αυτό και λίγο η υπερεκτίμηση των ικανοτήτων μου, που με έκανε να ξεκινήσω το παιχνίδι στο heroic και σε κάθε checkpoint μου σπάγαν τα μούτρα τουλάχιστον 10 φορές, με έκανε να τοποθετήσω το παιχνίδι στο ράφι και να μην ασχοληθώ με την σειρά για αρκετό καιρό.

Τώρα λοιπόν, και ύστερα από αρκετούς μήνες κυκλοφορίας του Halo 4, όπου επιδεικτικά αγνόησα ( Die Heretic ), θυμήθηκα ότι το έχω στο ράφι και μιας και είχα ξεμείνει από παιχνίδια, είπα να κάνω άλλη μια προσπάθεια.

I’ve made a mistake, τόσο καιρό

Η ιστορία ξεκινά γνωρίζοντας την καινούρια σου μονάδα στον Reach. Είσαι το νεότερο μέλος μιας ομάδας spartans με κωδικό όνομα noble , και το codename σου είναι noble six. Ο προκάτοχος σου βρέθηκε με μια τρύπα στο κράνος του. Ενώ το φόραγε. Πριν τους γνωρίσεις καλά καλά, ξεκινάτε όλοι μαζί για αποστολή. Θα έλεγα σαν μια χαρούμενη οικογένεια, αλλά επειδή ο θάνατος του προηγούμενου έξι , είναι ακόμα νωπός, δεν έχεις και το πιο ένθερμο καλωσόρισμα.

Ενώ όλα έδειχναν ότι θα ήταν μια αποστολή ρουτίνας , κατέληξε ότι τελικά οι covenant , μία εξωγήινη συμμαχία που σκοπός της ως συνήθως είναι να καταστρέψουν την ανθρωπότητα, ε κρύβονταν πίσω από όλα, καιιιιιι ξεκινάνε οι φάπες. Με μια ευρεία γκάμα όπλων, ανθρώπινων αλλά και εξωγήινων καλείσαι να πολεμήσεις την ορδή των Covenant, έχοντας όμως αυτή τη φορά στο πλευρό σου εκτός από φαντάρους και άλλους spartan από την ομάδα σου. Η μάχη είναι σκληρή, όπως και στα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς, μιας και οι καταραμένοι εξωγήινοι είναι πολύ περισσότεροι από εμάς, και εκτός αυτού πυροβολάνε σαν δαιμονισμένοι, με αποτέλεσμα αν δεν προσέξεις, η ταχύτητα που πέφτουν οι ασπίδες να είναι μεγαλύτερη από της Ελληνίδας μάνας.

Όπως σε κάθε παιχνίδι της σειράς , τα οχήματα παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στο μάχη. Τζιπάκια warthogs μεταφέρουν γρήγορα τους στρατιώτες από το ένα σημείο στο άλλο , θερίζοντας με το machine gun ότι βρεθεί στο δρόμο τους . Ευκίνητα Ghost που είχαν την φαεινή ιδέα να έρθουν αρκετά κοντά ώστε a la grand theft auto , να είναι  πλέον στην κατοχή σας και δίνουν στον εχθρό μια ιδέα του πως είναι να την αρπάζεις από τα ίδια σου τα όπλα. Κλασικά σε μια πίστα υπάρχει και το αγαπημένο μας τανκ, αλλά εγώ ο Gavinci δεν το είδα και το προσπέρασα, οπότε προσοχή. Υπάρχουν και άλλα οχηματάκια αλλά τα δύο που απόλαυσα περισσότερο και ήταν και νέα προσθήκη ήταν το Falcon και το Saber. Το Falcon είναι ελικοφόρο μεταγωγικό με ένα machine gun μπροστά , όπου με την βοήθειά του σε μια πίστα φέρνεις την μάχη στον αέρα και μετακινείται γρήγορα από κτήριο σε κτήριο κάνοντας ταυτόχρονα σουρωτήρι διάφορα banshee και άλλα εκνευριστικά πετούμενα που πλησιάζουν. Το saber πάλι είναι διαστημόπλοιο, όπου το χρησιμοποιείς σε μια αποστολή και κάνεις dogfights στο διάστημα.

Κλείνοντας να πω ότι αν και αρχικά δεν φαίνεται , το Halo Reach είναι prequel της τριλογίας του Halo, και η ιστορία διαδραματίζεται λίγο πριν τα γεγονότα του halo 1. Εξάλλου όσοι έχουν εντρυφήσει στην ιστορία τη σειράς, το όνομα Reach τους λέει πολλά. Εκεί είναι πιο φτιάχτηκαν οι Spartans.  

Έτσι μπορώ να πω ότι το Reach είναι εξίσου καλό με τα κλασικά Halo που όλοι αγαπάμε και αξίζει να το παίξουν όλοι οι fan των first person shooters, όχι μόνο οι φαν της σειράς.  Όσο για εμένα, το Reach με έκανε να θέλω να έχω λίαν συντόμως το Halo 4.

fan fact
Όχι. ο six δεν κρατάει ένα όπλο στο κάθε χέρι. Μόνο ένας spartan το κάνει αυτό και είναι ο μaster chief. ~reaper

Remember Me

Εισαγωγή:
Πριν από λίγο καιρό τέλειωσα το Remember Me με λίγο ανάμεικτα συναισθήματα. Σίγουρα πολύ καλό στόρυ, ωραίος χαρακτήρας με απολαυστικές μάχες κλασσικές του action fighting. Από την άλλη μεριά ο σχεδιασμός του παιχνιδιού είναι τέτοιος και η συμπεριφορά της κάμερας κάπως εκτός ελέγχου, που εμένα προσωπικά με κούρασε και δεν μπορούσα να παίξω συνεχόμενα όσο θα ήθελα.

Σενάριο:
Βρισκόμαστε σε μια φουτουριστική κοινωνία με φόντο μια cyberpank έκδοση του Παρισιού (Neo Paris) εν έτη 2084. Στο background υπάρχει ένας "κρυφός" πόλεμος μεταξύ της μεγαλοεταιρείας Memorize και των Errorists. Όλα ξεκινάνε με την εφεύρεση ενός εμφυτεύματος που λέγεται Sensation Engine (Sensen σε συντομία) το οποίο λειτουργεί στο ανθρώπινο μυαλό και σώμα σαν μια πλατφόρμα social media όπου κάποιος μπορεί να κάνει upload τις αναμνήσεις του και ταυτόχρονα να τις μοιραστεί με άλλα άτομα. Το κακό σε αυτήν ην υπόθεση είναι ότι η Memorize έχει πλέον απόλυτη εξουσία πάνω σε αυτό το προϊόν και κατ'επέκταση στο μεγαλύτερο μέρος του πλυθυσμού. Επίσης την ίδια στιγμή κάποια άτομα έχουν "καεί" από την εκτεταμένη χρήση του Sensen οι οποίοι έχουν εθιστεί στις αναμνήσεις, το εμφύτευμά τους έχει καταστραφεί με φυσικό επόμενο το μυαλό τους να έχει πειραχτεί και να ζουν στους υπονόμους με το παρατσούκλι Leapers -οι οποίοι κάθε άλλο παρά φιλικοί είναι.
Η πρωταγωνίστριά μας ονομάζεται Nillin. Στο παρελθόν δούλευε για την Memorize σαν κυνηγός αναμνήσεων η οποία έχει την ειδική ικανότητα όχι μόνο να συλλέγει μνήμες αλλά να τις αλλάζει σύμφωνα με την θέληση της. Η ιστορία μας λοιπόν ξεκινά με την Nillin αιχμάλωτη και με την μνήμη της εντελώς διαγραμμένη. Καθώς το παιχνίδι ξεκινάει, η Nillin θα πρέπει να βρει τις χαμένες αναμνήσεις της, και να φέρει εις πέραν την μεγαλύτερη αποστολή που της έχει ποτέ ανατεθεί.

Gameplay:
Το παιχνίδι έχει τρία βασικά χαρακτηριστικά: εξερεύνηση, platforming και μάχη σώμα με σώμα. Δεν υπάρχει κάτι καινούριο όσον αφορά γενικότερα το gameplay. Το παιχνίδι αυτό έχει να "πουλήσει" ως κάτι καινούριο τον μηχανισμό του memory remix μια λειτουργία που ο παίχτης θα καλεστεί να χειριστεί αρκετές φορές, όπου για προχωρήσει θα πρέπει να αλλάξει τις αναμνήσεις κάποιου ατόμου όπως ακριβώς θα έκανε μοντάζ ένας σκηνοθέτης. Όσον αφορά τη μάχη  η Nillin έχει προσβαση σε διάφορα combos μέσω του combo lab κι επίσης υπάρχει η δυνατότητα ο παίκτης να δημιουργήσει την δική του αλληλουχία κινήσεων κι επιθέσεων. Υπάρχουν τρία βασικά είδη κινήσεων (heal, power και chain) και ένα γκρουπ ειδικών κινήσεων που μαθαίνονται σταδιακά. Οι ειδικές κινήσεις έχουν φοβερά εφέ και μπορώ να πω ότι εκτός από χρησικές είναι και άκρως εντυπωσιακές. Μια μικρή παρατήρηση που έχω είναι ότι οι μάχες σώμα με σώμα διαρκούν πολύ και μερικές φορές γινόταν βαρετό όλο αυτό το μπουλούκι εχθρών να γεμίζουν την οθόνη και η μάχη να έχει την αίσθηση ότι δε θα τελειώσει ποτέ.

Χειρισμός:
Όσον αφορά τον χειρισμό του παιχνιδιού σαν κλασικό action fighting αισθάνθηκα ότι παίζω δύο παιχνίδια επομένω θα τν διαχωρίσω σε δύο μέρη: την μάχη και την εξερεύνηση. Ίσως κάποιοι θεωρήσουν ότι η μάχη με controller είναι πιο εύκολη απ'ότι με πληκτρολόγιο και ποντίκι. Στην εξερεύνηση τα πράγματα ήταν αρκετά πιο εύκολα, ο χειρισμός είναι ακριβής με αποτέλεσμα οι περιβαλοντολογικοί κίνδυνοι να είναι σχετικά εύκολα διαχειρίσιμοι. Και πιστέψτε με ο χαρακτήρας θα κάνει τα πάντα: θα πηδήξει, θα τρέξει, θα σκαρφαλώσει, θα κρυφτεί κλπ.

Γραφικά:
Τα παιχνίδια αυτού του είδους μας έχουν συνηθίσει σε βαρετά γραφικά και απρόσωπες γωνίες λήψεις. Το Remember Me όμως κάνει τη διαφορά. Φανταστική σκηνοθεσία, καταλαβαίνει κανείς ότι έχει γίνει πολύ καλή δουλειά στην προσπάθεια των developers να μεταφέρουν όλα τα συναισθήματα που ήθελαν οι σεναριογράφοι. Ανάλογα με την σκηνή η κάμερα αλλάζει στο σημείο δράσης ή στο πρόσωπο του ατόμου που μιλάει. Αυτό που μου άρεσε πάρα πολύ είναι ότι κάθε φορά που μπαίνεις σε καινούρια περιοχή έχεις να απολαύσεις ήρεμα πλάνα ώστε να έχεις μια ιδέα για το τι σε περιμένει και φυσικά να θαυμάσεις τρισδιάστατα γραφικά. Τα γραφικά γενικότερα είναι διακοσμητικά παρά χρηστικά και αυτό ίσως να μην αρέσει σε κάποιους.

Επίλογος:
Το Remember Me είναι πρωτίστως ένα σεναριακό παιχνίδι. Αν δεν ήταν παιχνίδι θα ήταν ταινία. Αυτοί που αγαπούν το καλό σενάριο σε οποιαδήποτε μορφή θα το απολαύσουν. Η μόνη πικρή ανάμνηση που έχω είναι η κάμερα που έκανε ότι να'ναι και πολλές φορές έπρεπε να σταματήσω γιατί ζαλιζόμουν.

World of Warplanes

Καινούριο οnline multiplayer παιχνίδι με παλιά αεροπλανάκια β παγκοσμίου πολέμου και να λείπει ο Reaper από το cockpit γίνεται; Δεν γίνεται. Οπότε χωρίς πολλά πολλά, πάμε για preview του World of Warplanes , μιας και ακόμα βρίσκεται στην beta έκδοση του.

Το World of Warplanes πρόκειται για ένα καινούριο online παιχνίδι, όπου κάθεσαι στην θέση του πιλότου ενός αεροπλάνο του Β παγκοσμίου πολέμου και προσπαθείς να κατακτήσεις τους αιθέρες. Ο χειρισμός του αεροπλάνου κλείνει περισσότερο σε Arcade, μιας και τα στροφιλίκια και οι λούπες κοντράρουν τα F-16, αλλά το παιχνίδι παραμένει τόσο εθιστικό , που ακόμα και ένας λάτρης των simulators όπως εγώ, το προσπερνώ.  Εξάλλου παραμένεις πολύ απασχολημένος στο να πετύχεις τον καταραμένο μπροστινό σου ,  που τον έχεις τόση ώρα στο στόχαστρο , κάνοντας ελιγμούς μέσα στο φαράγγι , χωρίς όμως να σε καταρρίψει ο πίσω που σε κυνηγάει, για να σκέφτεσαι ότι δεν είναι εξομοίωση Και ναι, εκτός από τα αντίπαλα αεροσκάφη, στις πίστες υπάρχουν και εμπόδια, όπως βουνά, στα οποία καρφώνεσαι ή κάνεις τον αντίπαλο να καρφωθεί αν είσαι αρκετά καλός.

Αεροπλάνα

Άλλο καλό του παιχνιδιού είναι οι διαφορετικοί τύποι αεροπλάνων , τα οποία αναβαθμίζονται όσο παίρνεις Xp και χρήματα από τις μάχες. Ξεκινάς με Tier 1 αεροπλάνα που είναι απλά ελικοφόρα και καταλήγεις σε Tier 10, τα οποία έχουν τουρμπίνες. όχι πανικός εδώ!!!! Το παιχνίδι στην μάχη σε βάζει να πολεμήσεις με παρόμοιο Tier με το δικό σου, έτσι δεν κινδυνεύεις να κυνηγάς τουρμπινοφόρο με διπλάνο.

Όπως είπαμε εκτός από το επίπεδο αεροπλάνων ( Tier ) , υπάρχουν και διαφορετικοί τύποι. Τα κλασικά Fighter - καταδιωκτικά, τα Ρώσικα Attack, που κινούνται σαν μαούνες, αλλά το μεγάλο τους armor και firepower τα κάνουν φονικότατα αν σε βρουν στο στόχαστρο του. Τα Γερμανικά Heavy fighters , τα οποία έχουν το ρόλο των Βομβαρδιστικών. Δυσκίνητα με αρκετά Hp και εξοπλισμένα με βόμβες που θα μετατρέψουν την εχθρική βάση σε κολυμπιθρόξυλο αν τα αφήσουν να πλησιάσουν αρκετά, και τέλος τα Carrier. Πιο ευέλικτα από τα fighters , αλλά με μικρότερο armor και σαν Bonus δωράκι κουβαλούν μερικές βομβίτσες.

Να σημειωθεί ότι όλα τα αεροπλάνα είναι υπαρκτά και στο site του παιχνιδιού μπορεί κανείς να βρει πληροφορίες για αυτά.

Gameplay

Οι παίκτες χωρίζονται σε δύο ομάδες , με σκοπό να καταρρίψουν όλα τα εχθρικά αεροσκάφη ή να μαζέψουν αρκετούς πόντους για να νικήσουν. Πόντους μαζεύει η ομάδα καταρρίπτοντας αεροσκάφη ή καταστρέφοντας επίγειους στόχους. Αρκετά απλό σαν πλοκή, αλλά αυτό είναι που το κάνει τόσο εθιστικό. Σε συνδυασμό στο ότι οι μάχες κρατάνε μέσο όρο 5 με 6 λεπτά, το “ έλα μωρέ άλλη μία γρήγορη μάχη” θα γίνει το αγαπημένο σας σλόγκαν.

Free

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, το παιχνίδι είναι Free. Κλασικά υπάρχει και το premium membership, που όμως δεν φέρνει σε μειονεκτική θέση τους Free παίκτες, μιας και το premium, δίνει απλά περισσότερα xp και χρήματα ανά μάχη, κάτι που κερδίζουν και οι Free παίκτες με περισσότερες μάχες.

Beta

Δυστυχώς το παιχνίδι ακόμα βρίσκεται στην Beta έκδοση του. Κάτι που σημαίνει ότι όταν γίνει Released, τα αεροπλάνα που πήραμε στην Beta θα χαθούν. Όμως ανάλογα με το progress του κάθε παίκτη , θα του δοθούν ανάλογα πράγματα, τα οποία δεν ξέρουμε τι είναι ακόμα. Όμως αξίζει κάποιος να παίξει την Beta έκδοση, γιατι δίνει πολλά xp τα οποία χρησιμοποιείς για να ξεκλειδώσεις πολύ πιο εύκολα τα μεγαλύτερα αεροπλάνα και να πειραματιστείς μαζί τους.

To download του παιχνιδιού βρίσκεται στην επίσημη σελίδα του:

http://worldofwarplanes.eu/

Εμείς από το Gamer’s league θα χαρούμε να σας δούμε στον αέρα μαζί μας.

Παρακάτω παραθέτουμε και το πρώτο μας gameplay video.

O Just Reaper στο πιδάλιο ενός Γερμανικού καταδιωκτικού

http://www.youtube.com/watch?v=BeDduoHoHBA

J.Lynx

Bioshock Infinite Review

Bioshock Infinite Review

“Το πιο σημαντικό παιχνίδι της γενιάς μας” , “ Ένα από τα καλύτερα παιχνίδια όλων των εποχών”. Με αυτά τα λόγια περιέγραψαν το Bioshock infinite οι περισσότεροι από τους δημοσιογράφους του χώρου και ,εάν είστε και εσείς αυτής της άποψης, πιθανά να πρέπει να κλείσετε αυτό το review και να ασχοληθείτε με κάτι άλλο καθώς η δικιά μου άποψη διαφέρει αρκετά από αυτή ( τι περίεργο ε; )

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή όμως: Στο παιχνίδι αναλαμβάνετε τον ρόλο του Booker DeWitt ,τον οποίον προσέλαβαν για να σώσει ένα κορίτσι και με αυτόν τον τρόπο να ξεπληρώσει το χρέος του και κάπου εδώ θα σταματήσω να μιλάω για την ιστορία γιατί είναι σημαντικό να τη βιώσετε και να την κατανοήσετε μόνοι σας. Ένα πράγμα θα πω μόνο: πρόκειται για ένα από τα καλύτερα σενάρια που έχω δει ΠΟΤΕ σε παιχνίδι. Θα σας καθηλώσει από την αρχή μέχρι το τέλος. Και μιλώντας για το τέλος, επιτέλους ένα παιχνίδι του οποίου το φινάλε είναι αντάξιο της ιστορίας του (εσάς κοιτάω Mass Effect).

Εξίσου πανέμορφα είναι τα γραφικά του παιχνιδιού. Η Columbia (η πόλη στην οποία διαδραματίζεται το παιχνίδι η οποία είναι … ιπτάμενη ) είναι τόσο όμορφη που θα φτάσετε στο σημείο να καταριέστε το γεγονός ότι δεν είναι αληθινή και δεν μπορείτε να μετακομίσετε εκει. Δεν είναι τόσο ρεαλιστικά (πως θα μπορούσαν εξάλλου όταν μιλάμε για μια πόλη η οποία αιωρείται πάνω από τα σύννεφα), έχουν μια αίσθηση καρτούν αλλά δεν παύουν να είναι εκπληκτικά, ιδιαίτερα στο pc. Εξίσου εξαιρετικό είναι το voice acting καθώς και η μουσική του παιχνιδιού (ιδιαίτερα αν σας αρέσουν παλιές μπαλάντες και ροκ θα το καταευχαριστηθείτε)

Αν λοιπών το review σταματούσε εδώ το παιχνίδι θα άξιζε απόλυτα αυτά που έχουν πει οι περισσότεροι reviewers και θα μιλούσαμε όντως για ένα από τα καλύτερα παιχνίδια όλων των εποχών ΑΛΛΑ...

...Αλλά δυστυχώς κάπου εδώ πρέπει να αρχίσουμε να μιλάμε για το gameplay , το οποίο αν χρειαζόταν να το περιγράψω μα μία λέξη αυτή θα ήταν … meh. Πρόκειται για ένα απλό, κλασσικό First Person shooter, που αν και δεν έχει κάποιο σφάλμα, απλά δεν είναι αρκετά ενδιαφέρων και ,δυστυχώς, κάθε μάχη που θα δώσετε φαντάζει ως filler μέχρι την επόμενη σκηνή της εκπληκτικής ιστορίας (σας έχω πει μέχρι τώρα ότι η ιστορία είναι εξαιρετική;;). Στο Bioshock infinite μπορείτε να κουβαλάτε μέχρι 2 όπλα, τα οποία τα κρατάτε στο ένα χέρι και 2 μαγικές δυνάμεις (vigors) τις οποίες τις έχετε στο άλλο. Και ενώ υπάρχει μια μεγάλη γκάμα επιλογής και όπλων αλλά και μαγικών δυνάμεων το γεγονός ότι τα όπλα μπορείτε να τα πάρετε μόνο από αντιπάλους και από πουθενά αλλού πρακτικά σας αναγκάζει να βρείτε τα 2 καλύτερα όπλα του παιχνιδιού και να μείνετε με αυτά καθ όλη τη διάρκειά του. Κάτι παρόμοιο ισχύει και για τις δυνάμεις. Ενώ υπάρχουν αρκετές μόνο 2 ή 3 από αυτές είναι χρήσιμες και είναι πολύ πιθανό να διαλέξετε σχετικά νωρίς ποιες σας αρέσουν και να μείνετε με αυτές σε όλο το παιχνίδι. Ο εξοπλισμός τον οποίο θα συλλέγετε για τον χαρακτήρα σας (καπέλα κλπ) είναι σχεδόν παντελώς άχρηστος και δεν θα αλλάξει την εμπειρία του παιχνιδιού καθόλου. Υπάρχει μια ικανοποιητική γκάμα αντιπάλων που θα αντιμετωπίσετε ( οι αγαπημένοι μου είναι οι τεράστιοι ρομπότ George Washington) και είναι προγραμματισμένοι να έχουν κάποια δυσκολία, αλλά δεδομένου του ότι όταν πεθάνετε, γυρνάτε στη ζωη κατευθείαν, και χωρίς κάποιο ιδιαίτερο κόστος , καθιστούν το παιχνίδι , όπως εξάλλου και το αρχικό Bioshock, εξαιρετικά εύκολο. Το μοναδικό λαμπρό σημείο του gameplay είναι οι skylines ,οι γραμμές δηλαδή οι οποίες ενώνουν το ένα ιπτάμενο κτήριο με το άλλο και μπορόυν να χρησιμοποιηθούν στη μάχη δίνοντάς της μια νέα πνοή. Το χειρότερο σφάλμα ,όμως, του gameplay είναι πως , κατά την άποψη μου πάντα … αφαιρεί κάτι από τη γενική ιστορία και την ατμόσφαιρα του Bioshock infinite. Για να το εξηγήσω πρέπει πρώτα να σας πω ότι ο Booker έχει ένα κάπως... αιματοβαμμένο παρελθόν από το οποίο και προσπαθεί να εξιλεωθεί. Και΄πως το κάνει αυτό ρωτάτε; Μα είναι απλό... ΣΚΟΤΩΝΩΝΤΑΣ ΟΠΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ ΒΡΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥ. Και όχι σκοτώνοντας απλά αλλά ξεριζώνοντας καρδιές και σπάζοντας κεφάλια. (Βλέπετε τι λέω όταν λέω ότι δεν κολλάει με την όλη ατμόσφαιρα;)

Τελικές σκέψεις... Τα 2 ττρίτα του παιχνιδιού είναι απίστευτα... το τρίτο όμως δείχνει εκτός τόπου και χρόνου. Και δυστυχώς το “κακό” τρίτο είναι εκείνο που έχει τον άχαρο ρόλο να σας κρατήσει κολλημένο με το παιχνίδι. Στην ουσία μπορείτε να έχετε την ίδια ευχαρίστηση (αν όχι παραπάνω) με το να δείτε κάποιο playthrough του Bioshock infinite. Αξίζει να το αγοράσετε; τώρα που έχει πέσει η τιμή του ναι αλλά δυστυχώς δεν μπορώ ως τελική βαθμολογία να του βάλω πάνω από 7.5. Αν μόνο αντί για FPS είχαν επιλέξει κάτι άλλο , όπως RPG ή Adventure το παιχνίδι θα ήταν όντως θρυλικό...

Εάν σας άρεσε το review μας μην ξεχάσετε να του κάνετε ένα like και ίσως μια κοινοποιησούλα; και μην διστάσετε να μας αφήσετε κάποιο σχόλιο για το τι θα θέλατε να διορθώσουμε ή τι άλλο θα θέλατε να δείτε από εμάς (και συγγνώμη για τη μεγάλη καθυστέρηση μεταξύ reviews αλλά δυστυχώς συνέβη... η ζωη, υποσχόμεθα να ανακάμψουμε)  

Devil May Cry HD Collection Review

Devil May Cry HD Collection Review

Κονσόλα : Playstation 3,XboX 360

Εκδότης : Capcom

Κατασκευαστής : Capcom,Pipeworks INC.

　
Θεία Κωμωδία σε φάση Die Hard;Μπαα...

Devil May Cry

Devil May Cry 2

Devil May Cry 3 Special Edition

Η υπόθεση του Devil May Cry είναι μια σχετικά πολύπλοκη οντότητα,μιας και η Capcom δεν δίνει τόση ελευθερία όσο θα έπρεπε στους ανθρώπους που δουλεύουν σε αυτό.Αρχικά συναντάμε τον Dante[Δάντη],έναν νεαρό ιδιοκτήτη ενός περίεργου και αρκετά ύποπτου μαγαζιού,που αργότερα μαθαίνουμε ότι είναι κυνηγός δαιμόνων και μισός δαίμονας ο ίδιος,γίος ενός θρυλικού δαιμονικού ιππότη με ανθρώπινη καρδία,ονόματι Sparda[Σπάρντα].Αφού δέχεται την αίτηση μιας πελάτισας του,ονόματι Trish[Τρίς,από το Beatrice,Βεατρίκη] να εξερευνήσει ένα μυστηριώδες κάστρο στην άλλη άκρη του Mallet Island.Μέσα στο κάστρο θα ανακαλύψει σκοτεινά μυστικά για το παρελθόν της οικογένειας του και θα δεί τι απέγινε στον αδερφό του,Vergil[Βιργήλιο].Με το Βιργήλιο και την Τρις ως οδηγούς σε αυτό το κολασμένο κάστρο,ένας μοντέρνος Δάντης πρέπει να δεί όλη την κόλαση με τα μάτια του...αλλά αντί να καταγράψει ποιήματα και την Θεία Κωμωδία,θα πρέπει να σπάσει στο ξύλο όλους τους δαίμονες με στύλ και χάρη που όμοια τους έχουν μόνο ο Indiana Jones,o Captain Harlock και ο Commander Cobra του Space Commander Cobra...καθώς και χάρη στο ντύσιμο όπως και αυτοί.

Στο δεύτερο,συναντάμε τον Δάντη χρόνια μετά,αλλά αυτήν την φορά,μοιάζει λες και πάσχει από κατάθλιψη,αντί να είναι ο συνηθισμένος του εαυτός.Αυτή την φορά δέχεται το αίτημα μιας κοπέλας ονόματι Lucia[Λουσία],που αφορά την σύλληψη και πιθανός τον θάνατο ενός επιχειρηματία ονόματι Arius[Άριους],γνωστός στον υπόκοσμο ως "Δαίμονας"...και πιθανώς να είναι,οπότε ο Δάντης δέχεται την αποστολή.Αυτήν την φορά βέβαια,αντί να έχουμε κάτι βασισμένο στην Θεία Κωμωδία,έχουμε κάτι άχετο.Πραγματικά,το παιχνίδι θα μπορούσε να λέγεται "Lucia May Cry" ή "Lucia : The Game" και θα ταίριαζε πιο πολύ από το Devil May Cry 2.Βαρετή,χωρίς νοήματα υπόθεση με διαλόγους μπετό.Και χωρίς στύλ.

Στο τρίτο,ταξιδεύουμε στο παρελθόν,όπου ο Δάντης και ο Βιργήλιος,τα δίδυμα παιδία του ιππότη Σπάρντα έχουν ενηλικιωθεί πια[είναι και οι δύο τους 18 στο παιχνίδι πια] και έχουν να συναντηθούν εδώ και ένα χρόνο πριν τον θάνατο της μητέρας τους,όταν ήταν παιδιά.Βρίσκουμε τον Δάντη στο κατάστημά του πριν ανοίξει,να τρώει πίτσα και να προσπαθεί αν αποφασίσει τι θα κάνει με την ζωή του.Ξαφνικά,δαίμονες του κάτω κόσμου εισβάλουν και γίνεται μακελίο.Σύντομα μαθαίνουμε ότι ο Βιργήλιος είναι πίσω από όλα αυτά.Χωρίς πολλές επιλογές,ο Δάντης τρέχει να τον αντιμετωπίσει.Αυτήν την φορά,η σειρά φτάνει στο απόγειο της με μια φοβερή ιστορία,πάλι παράλληλη της Θείας Κωμωδίας,αλλά αντί να εξερευνήσει την σχέση του Δάντη και της Βεατρίκης ή στην περίπτωση του παιχνιδιού,του Δάντη και της Τρίς,εδώ θα δούμε την τραγική σχέση μεταξύ των δύο αδελφών,του Δάντη και του Βιργήλιου,σε ένα έπος που θα τους κάνει τους ανθρώπους που είναι για την υπόλοιπη ζωή τους.Στύλ,χιούμορ,δράση και αληθινό δράμα,όλα σε ένα,στα καλύτερά του.

Stylish Action;Δεν την θυμάμαι αυτήν την κατηγορία στα βιντεοπαιχνίδια.

Devil May Cry

Devil May Cry 2

Devil May Cry 3 Special Edition

Εδώ είναι που το παιχνίδι όχι απλά αναγεννά ένα είδος που κινδύνευε να μισηθεί,αλλά γεννά και ένα νέο είδος ταυτόχρονα,το ""Stylish Action Genre" που πολλοί θα προσπαθήσουν να μιμηθούν,αλλά λίγοι θα το πετύχουν.Από τα χέρια του Clover Studio[Devil May Cry,Viewtiful Joe 1&2,God Hand,Okami] και των Hiroyuki Kobayashi και Hideaki Itsuno[Devil May Cry 1&3&4,Sengoku BASARA series,Dragon's Dogma],ιδίως των τελευταίων,θα γεννηθεί το παιχνίδι και το είδος παιχνιδιού που επιτέλους θα κάνει δυνατή την hardcore πώρωση στα 3D παιχνίδια,με πρώτα και καλύτερα το Devil May Cry και το Ninja Gaiden.

Παρ’ότι υπάρχουν μικροδιαφορές μεταξύ των παιχνιδιών,η βάση είναι ίδια.Τα παιχνίδια παίζονται με στάδια ή επίπεδα αν θέλετε και ανάλογα με την ικανοποίηση μερικών παραμέτρων,ο παίχτης παίρνει και ένα αντίστοιχο σκόρ στο τέλος.Μια από αυτές τις παραμέτρους είναι και η επίδοση του στην μάχη,που μετριέται με βαθμούς βάση γραμμάτων.Η μάχη είναι κάτι που εξελίχθηκε πολύ δυναμικά στην πορεία της σειράς,παίρνοντας και στοιχεία από την σειρά Ninja Gaiden,καθώς και εκείνη δανειζόταν στοιχεία από αυτήν την σειρά.

Η ανάλυση του τρόπου παιχνίδιου μπορεί να πάρει ώρες,αλλά πάντα,αυτό που μετράει είναι το εξής : γέννησε ένα είδος και καθόρισε δύο είδη.Ακόμα και σήμερα,είναι υπέροχο και όμοιο του δεν υπάρχει.

ROCK'N'ROLL,BABY!

Devil May Cry

Devil May Cry 2

Devil May Cry 3 Special Edition

Ο ήχος είναι κάτι που ποτέ δεν απογοητεύει στην σειρά.Στο πρώτο έχει μεν τις ροκιές και τις γκοθιές του,αλλά κρατάει μια καλή ατμόσφαιρα παιχνιδιών τρόμων.Το δεύτερο έχει αρκετά καλό μουσικό σκόρ,αλλά οι φωνές,εκτός του Δάντη είναι επικώς χάλια.Στο τρίτο,παρ’ότι δεν υπάρχει η αίσθηση του τρόμου που υπάρχει στο πρώτο,υπάρχει μια υπέροχη αίσθηση δράση και έντασης.Γενικότερα,είναι πολύ καλή δουλεία.

MAMA MIA,τα τοπία!Α ναι και τα γραφικά...

Devil May Cry

Devil May Cry 2

Devil May Cry 3 Special Edition

Τα γραφικά,ακόμα και αυτά είναι πολύ καλά για την σειρά.Το πρώτο πετυχαίνει αυτή την γοτθική αίσθηση και αρχιτεκτονική στον περίγυρο,ενώ τα μοντέλα είναι πολύ καλοφτιαγμένα και οι ταινίες δείχνουν ωραίες,ακόμα και αν υπάρχει λίγο αυτή η αίσθηση των πρώτων παιχνιδιών του PS2.Στο δεύτερο,παρ’ότι υπάρχει αναβάθμιση στα μοντέλα και στα γραφικά,ο περίγυρος και οι εχθροί είναι βαρετοί και μονόχρωμοι,κάτι που χαλάει την εικόνα που έφτιαξε το πρώτο παιχνίδι.Στο τρίτο,απλά είναι υπέροχα όλα.Το PS2 στα καλύτερά του.Και με την HD αναβάθμιση,είναι όνειρο.Επίσης,το μοντέλο του Δάντη έχει τα περισσότερα animations από οποιοδήποτε άλλο μοντέλο σε παιχνίδι εδώ πέρα.Μόνο ο Ryu Hayabusa τον συναγωνίζεται.

Τελικό σκορ : 8.5 / 10

Τελευταία λόγια :

Μια εξαίρετη συλλογή,με το Devil May Cry 2 να χαλάει δυστυχώς το σύνολο,αλλά δεν είναι θέμα.Το μοναδικό πραγματικό παράπονο που υπάρχει,είναι ότι στις ταινίες,ο ήχος δεν συγχρονίζεται αν δεν παίζει σε HD TV ή γίνουν οι απαραίτητες ρυθμίσεις σε προτζέκτορα.Όσοι έχεται μεγάλες κονσόλες,αλλά δεν έχεται κάποιο από αυτά τα παιχνίδια,αγοράστε το όπωσδήποτε.Είναι μια συλλογή παιχνιδιών που καθόρισαν γενιές.

Starcraft 2: Heart of the Swarm Review

Starcraft 2: Heart of the Swarm Review

  

Όσο περιμένω κάποιον Treapah να τελειώσει το Tomb Raider μπας και κάνουμε το review μέσα στον επόμενο αιώνα είπα να δοκιμάσω το Starcraft 2: Heart of the Swarm (Starcraft 2.2?) και να γράψω ένα σύντομο review. Και σύντομο όχι γιατί δεν έχει υλικό ή δεν αξίζει ένα full review αλλά γιατί, ας το παραδεχτούμε, πρόκειται για ένα παιχνίδι 3 ετών για το οποίο η Blizzard μας έκανε τη χάρη να μας δώσει το δεύτερο κομμάτι του 3 χρόνια μετά και φυσικά να το χρεώσει σχεδόν όσο μια νέα κυκλοφορία, (όπως καταλαβαίνετε δεν είμαι ιδιαίτερα ευχαριστημένος) συν το γεγονός ότι δεν έχω αρκετή εμπειρία με το multiplayer για να εκφέρω σωστή άποψη για τις αλλαγές που έγιναν.

Πριν καν αρχίσω να μιλάω για το παιχνίδι οφείλω να πω λίγα λόγια για το φιάσκο (φιάσκο ;; τώρα με έπιασαν οι ευγένειες ;;) που ονομάζεται BattleNet. Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι έχω αγοράσει και τα 2 παιχνίδια σε DVD (ναι ακόμα αγοράζω φυσική κόπια των παιχνιδιών και όχι ψηφιακή) δεν μου επέτρεπε να εγκαταστήσω τα παιχνίδια από τα DVD! Απλά δεν με άφηνε! Μέχρι και στα forum η πρόταση της Blizzard ήταν να κατεβάσουμε τα παιχνίδια από το νετ, ακόμη και αν τα είχαμε ήδη! Συνολικό μέγεθος;; 7.5 γίγα που για την Αμερική, ή τον Καναδά, ή την Ιαπωνία μπορεί να είναι λίγα αλλά για την Ελλάδα στην οποία παρότι πληρώνω 24άρα σύνδεση, πιάνω (τις καλές μέρες και μετά από άπειρες προσευχές σε κάθε γνωστό και άγνωστο θεό και δαίμονα του σύμπαντος) 9Mb/s , είναι ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΑ! Μου πήρε δυόμιση μέρες (μετά φυσικά από άπειρα crashes του installer) για να καταφέρω να παίξω το παιχνίδι, του οποίου το DVD είχα ήδη στα χέρια μου... ΕΛΕΟΣ!!

Στα τεχνικά χαρακτηριστικά του παιχνιδιού δεν έχω να πω και πολλά γιατί το παιχνίδι είναι ήδη παλιό και το ξέρετε. Τα γραφικά είναι ακριβώς όπως στο Wings Of Liberty δηλαδή αξιοπρεπέστατα. Το voiceacting θαυμάσιο, το ίδιο και η μουσική. Γενικά η όλη παρουσίαση του παιχνιδιού είναι εξαιρετική, κάτι συνηθισμένο για την Blizzard δηλαδή (αν φυσικά ξεχάσουμε το Diablo 3 το οποίο ήταν …). Το gameplay παραμένει κλασσικό για RTS, έκαναν όμως κάτι που εμένα προσωπικά δεν με ενθουσίασε. Στην προσπάθεια τους να διαφοροποιήσουν τη μία αποστολή από την άλλη, για να σταματήσουν κάποιους να γκρινιάζουν για πόσο το gameplay δεν έχει αλλάξει εδώ και 10 χρόνια (RTS είναι τι περιμένατε?), προσέθεσαν σε κάθε αποστολή ένα επιπλέον χαρακτηριστικό, όπως π.χ. beat the clock αποστολές ή αποστολές τύπου ΜΟΒΑ, κάτι που παρότι εκπλήρωσε το στόχο του, αφαίρεσε την αίσθηση του καθαρόαιμου strategy παιχνιδιού. Οι κλασσικές RTS αποστολές (δήλαδή χτίσε έναν τεράστιο στρατό και ισοπέδωσε τα πάντα) δεν είναι παραπάνω από 3 σε αυτό το παιχνίδι και στο τέλος μου έμοιαζε περισσότερο με RPG. Γενικά έχω να πω ότι προτιμώ την εκστρατεία του Wings of Liberty παρά αυτή.

Τώρα, πριν μου ρίξετε τίποτα στο κεφάλι, το ξέρω ότι ανήκω στη μειοψηφία ΑΛΛΑ δεν μπορώ να πω ότι έμεινα ικανοποιημένος από την ιστορία. Κατ αρχήν σου φανερώνουν πολύ σημαντικά στοιχεία της ιστορίας από το κουτί του παιχνιδιού. Για όσους δεν ξέρετε στο τέλος του WoL ο Raynor σώζει την Kerrigan και την μεταμορφώνει ξανά σε άνθρωπο. Ε στο κουτί του HotS η Kerrigan εμφανίζεται ως η Queen of Blades ( χμμμ αναρωτιέμαι τι θα συμβεί στο παιχνίδι, το σασπένς κοντεύει να με σκοτώσει) Κατά 2ον απεχθάνομαι το γεγονός ότι η ιστορία του HotS καθιστά την ιστορία του WoL πρακτικά ανούσια. Ότι καταφέρατε στο WoL καταστέφεται μέσα σε... 4 αποστολές; ίσως και λιγότερες. Δεν λέω ότι δεν είναι καλογραμμένη ή ότι δεν σου κρατά το ενδιαφέρων ζωντανό καθ όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού αλλά είμαι σίγουρος ότι αυτό που μας δώσανε σίγουρα δεν δικαιολογεί 3 χρόνια development

Λοιπών θα πρότεινα σε κανέναν να αγοράσει το HotS;; Πφφφ τελείως ανούσιο ερώτημα. Κατ αρχάς όσοι σας αρέσει το Starcraft το έχετε αγοράσει ήδη (σιγά μην περιμένατε εμένα). Όσοι από εσάς το σκέφτεστε πρέπει να θυμηθείτε πως το HotS είναι expansion δηλαδή για να το παίξετε πρέπει πρώτα να αγοράσετε πρώτα το Wings of Liberty απαραίτητα ... Και γενικά αυτό παραμένει και το μεγαλύτερο πρόβλημα του Starcraft 2. 15 χρόνια πριν πλήρωσα 15000 δραχμές τότε (ααααααχ) για να αγοράσω το Starcraft 1 με 3 φυλές, 10 με 15 αποστολές ανα φυλή, μαγική ιστορία, και τέλος άπειρο lan play. Τώρα έχω ήδη δώσει 80 ευρά (και θα δώσω άλλα 40 για το 3ο μέρος), χωρίς δυνατότητα lan και ανακγασμένος να δέχομαι την ηλιθιότητα που λέγεται battle net.  

Μια Δεύτερη Ματιά στο Dragon Age 2

Μια (Δεύτερη) Ματιά στο Dragon Age 2

Αγαπητοί αναγνώστες της Gamer’s League προσπάθησα. Προσπάθησα ειλικρινά να μην παρέμβω ή σχολιάσω review συνεργατών ΑΛΛΑ … υπάρχουν και όρια. Όπως κάθε καλός άνθρωπος έτσι και εγώ όταν βλέπω να διαπράττονται εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας πρέπει να ξεσηκωθώ και να μιλήσω ώστε να σώσω όσους και όσες μπορώ (μου λέτε ευχαριστώ αργότερα). Και για εμένα, ένα, έστω και ελαφρά, θετικό review για το Dragon Age 2 αποτελεί έγκλημα, πόσο μάλλον όταν προτείνει την αγορά του...

Βλέπετε ήμουν από τους “τυχερούς” οι οποίοι, μαγεμένοι από το πρώτο παιχνίδι της σειράς, ένα σαφέστατα παλαιάς σχολής RPG, προπαρήγγειλαν το Dragon Age 2 (και μάλιστα την collector’s edition) και μπορώ άνετα να ομολογήσω πως ακόμα και τώρα, 3 χρόνια μετά, κλαίω τα χρήματα μου...

Κατ αρχάς , πριν αρχίσω το βρίσιμο πρέπει να σας πω ότι αυτό δεν είναι ένα κλασσικό review του παιχνιδιού, δεν θα αναλύσω σε βάθος δηλαδή όλα του τα στοιχεία, αλλά περισσότερο μια περιγραφή για τους λόγους τους οποίους θεωρώ το Dragon Age 2 ως ένα από τα χειρότερα sequels στην ιστορία του gaming. Αν αυτό που ζητάτε είναι ένα αναλυτικό review, τότε διαβάστε το άρθρο του  έγκριτου (πφφφφφφχαχαχα) συναδέλφου Reaper λίγο πιο κάτω... Μην ανησυχείτε θα περιμένω... τελειώσατε; θαυμάσια!

(Βαθιά ανάσα) Το Dragon Age 2 είναι ένα γαμημένο ανέκδοτο!!!! Δεν υπάρχει ούτε ένα, ΟΥΤΕ ΕΝΑ σημείο στο οποίο να ξεπερνά το πρώτο παιχνίδι της σειράς, ή μάλλον όχι ούτε ένα σημείο στο οποίο να μην με εκνεύρισε τόσο πολύ ώστε να φτάσω να ουρλιάζω στην οθόνη σαν κανένας ψυχάκιας, μην μπορώντας να πιστέψω το πως ακριβώς κατάφεραν να διαλύσουν τα πάντα! Τα γραφικά είναι χειρότερα από το πρώτο. Τα πάντα είναι βυθισμένα σε μουντές αποχρώσεις του καφέ και του γκρι,που το μόνο που καταφέρνουν είναι να σου προκαλούν υπνηλία, κάτι το οποίο θα ήταν κατανοητό εάν υπήρχε ένας τεράστιος χάρτης ανοιχτός για εξερεύνηση ΑΛΛΑ ΟΧΙ 3 περιοχές!!! Δεν κάνω πλάκα, στην ουσία υπάρχουν 3 χάρτες, η πόλη (στην οποία περνάτε τον περισσότερο χρόνο) το ορυχεία, και η εξοχή...3 χάρτες στους οποίους θα περιπλανιέστε για 27 ατελείωτες ώρες. Και σαν να μην έφτανε αυτό 2 από τους 3 χάρτες (ορυχεία και εξοχή) βασικά είναι  ένας τεράστιος διάδρομος. Τα μοντέλα των χαρακτήρων είναι απλά... μέτρια, αρκεί να μην κάνετε το λάθος και κοιτάξετε τα δάχτυλά τους γιατί τότε όλα πάνε κατά διαόλου. Και μιλώντας για μοντέλα χαρακτήρων μου ήταν απαραίτητο να ξανασχεδιάσω το look το πρωταγωνιστή (ο θεός να τον κάνει) γιατί αλλιώς δεν θα μπορούσα ποτέ να τον πάρω στα σοβαρά καθώς έμοιαζε πάρα πολύ στον σερίφη του Νότιγχαμ από τους ήρωες με τα κολάν. Α! και για να μη  το ξεχάσω πιο χαρακτηριστικό πρόσθεσαν στα elves για να τα κάνουν να ξεχωρίζουν; Ναι βλέπετε δεν έφταναν τα μυτερά αυτιά, το μικρότερο ύψος και η λεπτεπίλεπτη φιγούρα έπρεπε να βάλουμε κάτι ακόμα. Τι ρωτάτε; ΔΕΝ ΦΟΡΑΝΕ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ! Έχει δει κανείς μια αλλαγή πιο ουσιαστική και ενδιαφέρουσα από αυτή;;;  (χρειάζομαι μια αγκαλιά... και ούτε καν έχω αρχίσει)

Η κεντρική ιστορία δεν βγάζει κανένα νόημα. Αποτελείται από 3 βασικά υποσενάρια , τα ορυχεία (πόσες φορές το έχω γράψει αυτό σήμερα;), τους Qunari (οι οποίοι κάποια στιγμή μεταξύ του DAO και του DA2 απέκτησαν κέρατα. πως; Έλα μου ντε..) και τη διαμάχη των μάγων με τους templars. Το πρόβλημα είναι ότι και τα 3 παραμένουν ,σχεδόν, άλυτα και οι ίδιες οι αποστολές δεν είναι και τίποτα το ενδιαφέρων. Α! και αν είστε από αυτούς που επιλέγουν την “καλή” ή την “κακή’ πλευρά της ιστορίας, ξεχάστε την επιλογή. όλες οι πλευρές αποτελούνται από σαδιστές δολοφόνους που ενδιαφέρονται μόνο για την επιβίωση τους. Δεν υπάρχει καλή πλευρά, ούτε καν μέτρια ότι και να κάνετε.   Θυμάστε την εποχή που ο χαρακτήρας σας κλήθηκε να σώσει τον κόσμο, ενώνοντας τους λαούς του Ferelden μετά από αιώνες έχθρας, ‘ώστε να αντιμετωπίσει τα υπεράριθμα δαιμόνια του blight και τον αρχιδαίμωνα; Ε ξεχάστε τη. Σε αυτό το παιχνίδι οι αποστολές είναι κομματάκι πιο … βαρετές και εκτός από το babysitting που υποχρεούστε να κάνετε στην οικογένειά σας, λύνοντας το κάθε μικρό καταραμένο προβληματάκι που έχει, αναλαμβάνετε αποστολές του στυλ: Κάντε τα ορυχεία πιο ασφαλή για τους εργάτες ή βρείτε τον τάδε δολοφόνο. Γενικώς σε όλο το παιχνίδι αναλαμβάνετε τον ρόλο του επιστάτη του Kirkwall κάνοντας αγγαρείες  του χειρότερου και πιο βαρετού είδους (καλλιόπες, λάτζα κλπ).

Μιλώντας για το gameplay οφείλω να κάνω μια παρένθεση και να εξηγήσω κάτι: Έπαιξα και τα 2 παιχνίδια στο PC, άρα όσα προβλήματα αναφέρω για το χειρισμό και το gameplay γενικότερα αφορούν αποκλειστικά το PC. Όσοι υποστηρίζουν πως ο χειρισμός και ο τρόπος μάχης του Dragon Age 2 είναι καλύτερος από το DAO στις κονσόλες έχουν ΑΠΟΛΥΤΟ δίκιο. Βλέπετε το Origins ήταν, όπως ανέφερα παλαιάς κοπής RPG , φτιαγμένο για ποντίκι και πληκτρολόγιο και η μεταφορά του στις κονσόλες ήταν επιεικώς απαράδεκτη. (Φυσικά όσοι θέλατε και πήρατε παιχνίδι ΣΧΕΔΙΑΣΜΕΝΟ για PC , και ειδικά τέτοιου είδους, σε κονσόλα  τα ήθελε λιγάκι και ο κώλος σας...  mr TReep-aaaah). Προσπαθώντας λοιπών να κάνουν το χειρισμό πιο φιλικό για τις κονσόλες, έφυγαν από το κλασσικό Auto attack σύστημα του Origins και πέρασαν σε ένα καθαρά hack and slash σύστημα στο οποίο κάθε κλικ του ποντικιού αντιστοιχεί σε ένα χτύπημα του όπλου. Αυτό είχε ως σκοπό να κάνει τον παίχτη να νιώσει “μέσα” στη δράση και να κάνει τις μάχες πιο ενδιαφέρουσες Αυτό που κατάφερε στο τέλος είναι να με εκνευρίσει, να μου κουράσει το δάχτυλο και , μετά από 2 εκατομμύρια  κλικ, να μου καταστρέψει το ποντίκι. Δεν υπάρχει κάτι πιο εκνευριστικό από τις μάχες στο Dragon Age 2. Προτιμώ να έχω τον Αδωνι Γεωργιάδη να μου ουρλιάζει στο αυτί όλη μέρα για το υπόλοιπο της ζωής μου, παρά να παίξω άλλη μία μάχη στο DA2.  Από μόνες τους δεν είναι δύσκολες , για την ακρίβεια είναι πολύ εύκολες, κάτι που ,από ότι φάνηκε κατάλαβαν οι προγραμματιστές και για να τις δυσκολέψουν λιγάκι ,όχι δεν βελτίωσαν το AI των εχθρών (σιγά μην κάθονταν να κάνουν λίγη πραγματική δουλειά), αλλά τις έκαναν κατά κύματα Δηλαδή εκεί που σκότωνες τους πάντες και τελείωνε η μάχη ξαφνικά εμφανίζονταν άλλοι 8,9 κλπ και η μάχη συνεχιζόταν, κάτι που από μόνο του δεν είναι κακό. ΑΛΛΑ όταν το δεύτερο κύμα εμφανίζεται από το πουθενά και πάντα μα ΠΑΝΤΑ πίσω από το μάγο μου αυτό είναι ικανό να οδηγήσει κάποιον σε φόνο... Είδα αράχνες να κατεβαίνουν από γαλανό ουρανό, ληστές να εμφανίζονται από το έδαφος, ένα OGRE απλά να εμφανίζεται πίσω από το πάρτυ μου από το πουθενά, ΤΙ ΔΙΑΟΛΟ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΝ;;;;;;

Με διαφορά όμως το χειρότερο σημείο του παιχνιδιού, με τεράστια διαφορά, είναι οι χαρακτήρες του. Υπάρχει ένας , μόνο ένας, που απλά τον ανέχεσαι ο Varic και μετά τίποτα, απολύτως τίποτα. Αν κάνετε το λάθος και παίξετε μάγο, θα σας μείνει ως δωράκι ο αδερφός σας (αλλιώς η αδερφή σας κάπως παλεύεται) , ο οποίος είναι από τους πιο κλαψιάρηδες emo μπουχέσες στην ιστορία των παιχνιδιών ο οποίος ξεπερνιέται μονάχα από τον Anders, ο οποίος εγγυημένα θα σας κάνει τα αρχίδια ζέπελιν (ακόμα και αν δεν έχετε) από την γκρίνια και την κλάψα του για το πόσο καταπιεσμένος νιώθει. Μετά το μενού περιέχει το elf με τα emo άσπρα μαλλιά,γεμάτος τατουάζ, ο οποίος κρατάει ενα γιγαντιαίο σπαθί και είναι θυμωμένος και οργισμένος από αυτά που του συνέβησαν στο παρελθόν και αποζητά εκδίκηση (Final Fantasy κανείς;;) και τη θηλυκή version του Σβαρτσενέγκερ, η οποία σας ακολουθεί επειδή... εχμ... πέθανε α άντρας της; (δεν έχω ιδέα). Παρεμπιπτόντως όλοι οι άντρες θέλουν να κάνουν σχέση μαζί σας και ενώ το να υπάρχουν ομοφυλόφιλοι χαρακτήρες στο παιχνίδι δεν είναι κακό, η ποσότητα τους , η επιμονή τους καθώς και το γεγονός ότι δεν μπορείς απλά να τους πεις “αδερφέ δεν παίζω για την ομάδα σου” και να συνεχίσετε ως φίλοι, τους καθιστά εξαιρετικά εκνευριστικούς Οι μόνες άλλες επιλογές είναι η πειρατής, με την οποία φοβάμαι να κάνω σχέση γιατί έχει κοιμηθεί με οτιδήποτε αναπνέει και κινείται και μια elf η οποία παρουσιάζεται ως αδύναμη και εύθραυστη μέχρι φυσικά να καταλάβεις ότι ως χόμπι έχει να κάνει συμφωνίες με ΔΑΙΜΟΝΕΣ (μιλάμε για φοβερές επιλογές)

Εν κατακλείδι πρόκειται για καλό παιχνίδι; ΟΧΙ. Θα το πρότεινα ποτέ και σε κανέναν; Όσο θα πρότεινα να κολλήσει κανείς AIDS. Με λίγα λόγια ΑΠΟΦΥΓΕΤΕ ΤΟ! παίξτε το Origins,το Dragons Dogma, το Witcher 2 οποιοδήποτε άλλο, όχι αυτό!!!

ps
Όποιος ενδιαφέρεται για το Twitter
@Maniac_OM

---

και μην ξεχνάτε την σελίδα μας στο FB
facebookio
Αφηστε και κάνα μήνυμα. Να μας πείτε γνώμες ώστε να γίνουμε λίγο καλύτεροι

---

Και κγια τους ντροπαλούς το official mail μας.
Έχουμε και mail.